‘Vreemd, waarom zoiets weggooien’, dacht ze. “Een beetje inspanning, en het zal zo goed als nieuw zijn.”

Ze stond daar een paar minuten, besloot toen en sleepte de stoel naar de ingang. Met moeite sleepte ze het het appartement in.

‘Ben je serieus?’ “Haar man, Daniel, was verbaasd toen hij de vondst zag. “Zijn we nu meubels aan het verzamelen van de straat?”

‘Kijk goed,’ antwoordde Emma rustig. “Het frame is stevig. We zullen de bekleding vervangen en het zal een geweldige stoel zijn. Je zult er niet van kunnen opstaan.’

Daniel schudde zijn hoofd, maar glimlachte.

“Oké, sinds je het hebt gebracht, laten we het proberen. Alleen als er kakkerlakken in zitten, neem ik het terug.”

Ze droegen de stoel de kamer in. Daniel nam zijn gereedschap en begon voorzichtig de oude stof te verwijderen. Emma haalde ondertussen wat dikke, lichtgekleurde stof, wat draad, tevoorschijn en zette de naaimachine op tafel.

“Wie heeft dit zelfs samengesteld?” Daniel mopperde, de nietjes eruit rukkend. “Het is stevig gehecht, maar het is lukraak gedaan. Het is duidelijk dat het werk niet door een professional is gedaan.”

Hij haalde de bekleding uit de rugleuning en ging verder naar de stoel. Toen de stof bijna weg was, bevroor hij plotseling.

“Emma... kom hier. Snel.’

Er zat iets vreemds in zijn stem. Emma liep over en leunde naar de stoel.

Wat ze binnen zagen, stuurde een rilling door hen heen.

Hij trok de vulling terug en onthulde een pakket. Dan een seconde. En een derde.

Het waren netjes opgevouwen wads van honderd dollar biljetten, gebonden met elastiekjes.

Emma en Daniel keken elkaar stil aan.

‘Waar komen ze vandaan?’ Emma vroeg het rustig.

“Als de stoel eruit werd gegooid, betekent dat dat niemand het wil...” zei Daniel langzaam. “Dat betekent dat degene die het weggooide niet van het geld wist. Of...”

Hij viel stil.

“Of misschien is het iemands bewijs,” eindigde Emma. “Misschien houdt het verband met de misdaad.”

De kamer werd ongewoon rustig.

“Wat moeten we doen? De politie bellen?’ vroeg ze.

Daniel liep zijn hand door zijn haar en keek het geld nog eens aan.

“Of... misschien kaartjes kopen en op vakantie gaan?”

Ze stonden in het midden van de kamer, en op de vloer lag iets dat hun leven kon veranderen of verpesten.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !