Een verpleegkundige die gespecialiseerd is in palliatieve zorg, vertelt wat mensen doen als ze de dood naderen.

Voor Katie en veel andere zorgverleners ligt de waarde van dit fenomeen niet alleen in de vraag waarom het gebeurt, maar vooral in hoe het wordt beleefd.

Ze benadrukt dat dit moment:

• niet verstoord moet worden

• geen correctie of ingrijpen vereist

• gerespecteerd mag worden als iets persoonlijks

Haar advies aan familie en verzorgers is eenvoudig maar krachtig:
“Laat het gebeuren. Wees aanwezig. Houd ruimte voor stilte.”

Het doorbreken van het taboe rond de dood

Met haar openheid wil Katie meer doen dan een mysterie beschrijven. Ze wil de dood menselijker en minder beangstigend maken. Door deze momenten te delen, hoopt ze:

• het stigma rond sterven te verminderen

• nabestaanden gerust te stellen

• gesprekken over het levenseinde te normaliseren

In plaats van de dood te zien als enkel verlies, nodigt ze uit om ook ruimte te laten voor zachtheid, betekenis en verbondenheid.

Schoonheid en sereniteit aan het einde van het leven

Het idee dat de dood uitsluitend pijnlijk of angstig is, wordt door deze observaties genuanceerd. Voor veel mensen lijkt het einde juist gepaard te gaan met: