Het was totaal anders dan de milde Braxton Hicks-weeën die ik eerder had ervaren. Dit was een verblindende, allesoverheersende pijn die me de adem benam en een golf van duizeligheid door me heen stuurde.

Ik zakte tegen de muur aan, mijn hand schoot instinctief naar mijn buik, die nu keihard was.

Paniek, koud en scherp, overspoelde me.

Dit was echt. De baby kwam eraan. Nu.

Ik moest Marcus vinden. Ik moest naar een ziekenhuis.

Ik duwde de badkamerdeur open, mijn hele lichaam trilde. De gang was leeg. De muziek uit de tuin klonk hier luider, een vrolijke, spottende melodie.

Ik moest Marcus vinden. Hij was dokter. Hij zou wel weten wat hij moest doen. Hij zou me naar het ziekenhuis brengen.

Ik liep verder door de gang, met één hand op mijn buik geklemd, terwijl een nieuwe wee opkwam.

‘Marcus,’ fluisterde ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar.

Ik tuurde de chaotische grote hal in, maar hij was er niet. Ik zag Khloe poseren voor een foto en lachen. Ik zag mijn schoonvader praten met senator Thornton, maar Marcus was nergens te bekennen.

Mijn blik dwaalde af naar de bruidskleedkamer, een grote suite vlak naast de hal. De deur stond op een kier. Misschien was Marcus daar wel.

Ik duwde de deur open, buiten adem.

“Marcus—”

Maar het was niet mijn man.

Het was Doris.

Ze stond alleen in het midden van de kamer, die gevuld was met torenhoge stapels cadeaus, ingepakt in zilver en wit. Ze bekeek de cadeautafel kritisch en schoof een grote Tiffany-doos een klein beetje naar links. Ze had me niet gehoord.

‘Moeder,’ hijgde ik, terwijl ik zwaar tegen het sierlijke deurkozijn leunde. De pijn was nu hevig en ontnam me de adem. ‘Ik… ik denk dat ik aan het bevallen ben. Mijn vliezen zijn gebroken.’

Ik wees naar de donkere, zich uitbreidende vlek op mijn beige jurk, mijn stem brak van paniek.

“Ik heb weeën. Het gebeurt nu.”

Ik keek naar haar gezicht.

De glimlach van de societyfiguur verdween. Heel even zag ik oprechte schok. Haar ogen werden groot. Haar mond viel open.

Maar net zo snel was de schok verdwenen, vervangen door iets wat ik nog nooit eerder op me gericht had gezien.

Het was pure, kille, reptielachtige woede.

Haar ogen vernauwden zich, haar perfect opgemaakte lippen samengeperst tot een dunne, woedende lijn. Ze deed een stap naar me toe, haar stem laag en dreigend.

« Nee. »

Ik knipperde met mijn ogen, verward door dat ene woord.

« Nee? »

‘Wat bedoel je met nee? Ik moet naar het ziekenhuis. Ik moet Marcus bellen.’

Doris schudde haar hoofd, een kleine, gespannen beweging.

‘Nee. Niet nu,’ siste ze, terwijl ze haar ogen naar de gang liet schieten alsof ze wilde controleren of iemand luisterde. ‘Dit doe je niet. Je verpest de bruiloft van je schoonzus niet.’

Haar woorden waren zo koud, zo verstoken van menselijkheid, dat ik ze niet kon bevatten.

Ik rommelde in de zak van mijn zwangerschapsjurk, mijn vingers zochten wanhopig naar mijn telefoon.

‘Ik… ik moet Marcus bellen,’ stamelde ik, terwijl ik het eruit haalde. ‘Hij is dokter. Hij weet het wel…’

Voordat ik het scherm kon ontgrendelen, schoot Doris’ hand naar voren als een adder. Ze griste de telefoon uit mijn handen, haar greep zo stevig dat haar knokkels wit werden. Haar ogen schoten vuur.

‘Je zult Khloe’s dag niet verpesten,’ siste ze. ‘Heb je enig idee wat deze bruiloft betekent? De Thorntons hebben een miljoen dollar aan dit evenement uitgegeven. Dit gaat over de toekomst van onze familie, onze reputatie. Dit gaat niet over jouw kleine ongemak.’

‘Ongemak?’ hijgde ik, terwijl een nieuwe wee, deze keer scherper, vanuit mijn rug opkwam en zich als een vuurzee om mijn buik wikkelde. Ik zakte bijna in elkaar en greep me vast aan de cadeautafel om overeind te blijven. De Tiffany-doos wiebelde gevaarlijk.

‘Moeder, ik—alstublieft,’ smeekte ik. ‘Dit is geen paniek. Ik heb weeën. Ik krijg een baby. Nu meteen.’

Doris gaf geen kik toen ik pijn had. Ze stopte mijn telefoon gewoon in haar zak.

‘Dan houd je het in. Je bent een sterke vrouw, McKenna. Dat heb ik altijd al gezegd. Je moet gewoon even diep ademhalen. Denk aan iets anders. Denk aan je familie. Denk eraan hoe kapot Khloe zou zijn als je haar perfecte dag zou veranderen in een medisch spektakel. Al die belangrijke gasten, de senator. Het is gewoon ondenkbaar.’

De pure brutaliteit van haar verzoek, de absolute wreedheid, liet me sprakeloos achter. Ze zei me dat ik de bevalling moest ophouden.

Terwijl ik wanhopig naar woorden zocht om me te verzetten, overspoelde een nieuwe golf van pijn me, waardoor ik op mijn knieën viel. De koude marmeren vloer voelde onaangenaam aan op mijn huid.

‘Alstublieft,’ smeekte ik, terwijl ik opkeek naar de vrouw die de moeder van mijn man was, de grootmoeder van mijn kind. ‘Alstublieft. Ik maak geen grapje. Ik heb echt pijn. Geef me mijn telefoon. Ik moet een dokter bellen. Ik heb Marcus nodig.’

Doris’ blik dwaalde door de kamer en bleef rusten op de zware, massieve eikenhouten deur van de aangrenzende badkamer.

‘Dit is wat je moet doen,’ zei ze, haar stem zakte tot een samenzweerderig gefluister, alsof ze een klein planningsprobleem probeerde op te lossen. ‘Je gaat naar deze badkamer. Je gaat op de grond zitten, ademt en blijft stil. Je hoeft het maar een paar uur vol te houden. Dat is alles. Net zolang tot na de ceremonie en de belangrijkste foto’s.’

Ik staarde haar vol ongeloof aan, de pijn van weer een wee maakte me duizelig.

‘Wacht even? Moeder, dit is een baby. Dit is geen zakelijke afspraak die je kunt verzetten. Ik moet naar het ziekenhuis.’

‘En die krijg je ook,’ snauwde ze. ‘Nadien. Je gaat Khloe’s aandacht niet stelen. Je gaat deze hele dag niet veranderen in de ‘McKenna krijgt een baby’-show. Dat verbied ik.’

Ze greep mijn arm, haar vingers drongen diep in mijn biceps, en trok me overeind. Ik was verrast door haar kracht, maar ik was zo verzwakt door de pijn en de schrik dat ik struikelde en nauwelijks overeind kon blijven.

‘Nee, alsjeblieft,’ riep ik, terwijl ik probeerde me los te rukken, maar mijn weerstand was zwak.

‘Kom binnen,’ beval ze, terwijl ze me ruw door de badkamerdeur duwde.

Ik viel tegen de wastafel aan, mijn heup stootte tegen de marmeren rand. De kamer was weelderig, met gouden armaturen en nog meer marmer, maar het voelde als een gevangeniscel.

‘Moeder, dat kan niet!’ riep ik, terwijl ik me omdraaide, maar ze trok de deur al dicht.

“Doris, alsjeblieft, doe dit niet—”

Ik greep naar de hendel, maar het was te laat.

Van buitenaf hoorde ik het onmiskenbare metalen klikgeluid van een sleutel die in het slot werd omgedraaid.

Het bloed stolde me in de aderen.

Het was geen simpel drukknopslot dat ik kon openen.

Ze had een sleutel gebruikt.

Dit had ze gepland.

‘Moeder!’ schreeuwde ik, terwijl ik met beide vuisten op de zware houten deur bonkte. ‘Laat me eruit! Wat doe je? Laat me hier weg! Ik heb weeën! Doris!’

Ik hoorde haar voetstappen gedempt weggaan. De deur was dik en geluiddicht.

« Help! » schreeuwde ik opnieuw, terwijl ik nutteloos aan de deurklink rammelde. « Iemand moet me helpen! Ze heeft me opgesloten. Ze heeft me opgesloten! »

Ik zat gevangen.

Mijn baby stond op het punt te bevallen en mijn schoonmoeder had me in de badkamer opgesloten, waardoor ik er alleen voor stond.

Ik bonkte op de deur tot mijn vuisten pijn deden en mijn keel schor was van het geschreeuw. Het dikke hout dempte alles, waardoor mijn wanhopige kreten veranderden in doffe, zware bonken.

‘Laat me eruit, alsjeblieft. Iemand—Marcus!’ riep ik, terwijl ik herhaaldelijk aan de vergrendelde deurklink rammelde.