‘Waarom herinner ik me jou niet?’ vraag ik.
Dorothy’s tranen stromen nu vrijelijk. « Vanwege wat ik je in mijn huis heb laten overkomen. Vanwege wat ik je niet heb kunnen beschermen. » Ze haalt diep adem. « Omdat je moest vergeten om te overleven. »
De verpleegster Patricia, die al die tijd stil in de hoek heeft gestaan, neemt het woord. « Meneer Webb, Dorothy probeert u al tientallen jaren te vinden. Ze heeft privédetectives ingehuurd. Al haar spaargeld eraan uitgegeven. Ze heeft u pas drie weken geleden gevonden. Vlak nadat ze de diagnose terminale ziekte kreeg. »
‘Waarom?’ vraag ik aan Dorothy. ‘Waarom moest je me vinden?’
‘Om je de waarheid te vertellen. Om mijn excuses aan te bieden. Om ervoor te zorgen dat je wist dat wat er gebeurde niet jouw schuld was.’ Ze knijpt in mijn hand. ‘En om je iets te vertellen wat ik je 41 jaar geleden al had moeten vertellen.’
« Wat? »
“Dat je geliefd was. Dat je beter verdiende. Dat je een goede jongen was die een goed leven verdiende.” Ze snikt nu. “En om je te vertellen wat ik deed nadat je wegging. Om je te vertellen dat je mijn leven hebt veranderd, ook al heb ik het jouwe verpest.”
Ik huil en ik weet niet eens waarom. Deze vrouw is een vreemde. Ik herinner me haar niet. Maar iets diep vanbinnen, iets begraven en gebroken, herkent haar stem.
‘Wat is er gebeurd?’ fluister ik. ‘Wat is er in je huis gebeurd dat ik me niet meer kan herinneren?’
Dorothy sluit haar ogen. ‘Ik was getrouwd met een monster. Graaf Greene. Hij stierf vijftien jaar geleden en ik vierde het. Hij was wreed en gewelddadig en ik was te bang om hem te verlaten.’ Ze opent haar ogen en kijkt me aan. ‘Je was zo’n lief jongetje. Stil. Bang. Je had net je moeder verloren en je was zo verloren. Ik wilde je helpen. Ik wilde je een veilig thuis geven.’
“Maar Earl haatte je. Hij haatte het dat ik ermee had ingestemd een kind in huis te nemen. Hij zei dat je zijn aandacht van hem afpakte. Dat je hem eten ontnam. Dat je ruimte in zijn huis innam.”
Ze pauzeert even en heeft moeite met ademhalen. De apparaten rond haar bed beginnen sneller te piepen.
‘Hij heeft je pijn gedaan, Marcus. Hij heeft je pijn gedaan en ik heb het laten gebeuren. Ik was te zwak om hem tegen te houden. Te bang om hem aan te geven. En na acht maanden stopte je helemaal met praten. Je stopte met eten. Je kreeg zulke erge nachtmerries dat je schreeuwde tot je flauwviel.’
De maatschappelijk werkers hebben me verhuisd. Ze zeiden dat mijn huis niet geschikt was voor een getraumatiseerd kind. Ze gaven mij de schuld dat het voor jou nog erger was geworden.
Mijn handen trillen. Ik kan me dit niet herinneren. Waarom kan ik me dit niet herinneren?
“Nadat je vertrokken was, zag ik je nog één keer. Zes maanden later, bij een verplichte hoorzitting over de pleegzorg. Je was bij een nieuw gezin. En toen je me in die gang van het gerechtsgebouw zag, begon je te schreeuwen. Je schreeuwde en probeerde weg te rennen. Je herinnerde je mijn naam niet, maar je lichaam herinnerde zich wat er in mijn huis was gebeurd.”
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
