Een stervende vrouw noemde me haar zoon, maar ik had haar nog nooit eerder ontmoet.

Ik had nee moeten zeggen. Ik had moeten zeggen dat het een vergissing was. Maar iets in de stem van die verpleegster raakte me. De wanhoop. Het verdriet.

“Ik ben er over twintig minuten.”

Nu sta ik hier en houd ik de hand vast van deze stervende vrouw, terwijl ze me aankijkt alsof ik het antwoord ben op al haar gebeden. Haar vingers zijn koud en dun, als vogelbotjes. Haar huid is flinterdun en beurs van alle infusen.

‘Marcus,’ fluistert ze. ‘Je bent gekomen. Ik heb gebeden dat je zou komen.’

“Mevrouw, ik denk dat er een vergissing is gemaakt. Ik ken u niet.”

Haar greep verstevigt zich met verrassende kracht. ‘Je herinnert je mij niet. Maar ik herinner me jou. Ik herinner me alles.’ Haar ogen vullen zich met tranen. ‘Ik ben de vrouw die je heeft verstoten. En ik heb eenenveertig jaar lang geprobeerd je te vinden om mijn excuses aan te bieden.’

Mijn benen worden slap. Ik plof neer op de stoel naast haar bed.

‘Waar heb je het over?’

“Ik was je pleegmoeder. Je was zes jaar oud. Je hebt acht maanden bij me gewoond in 1982. En ik heb je in de steek gelaten. Ik heb je zo vreselijk in de steek gelaten en ik heb het mezelf nooit vergeven.”

Het jaar waarin mijn moeder stierf aan een overdosis. Het jaar waarin ik in een pleeggezin terechtkwam. Een jaar dat grotendeels blanco is in mijn geheugen, omdat ik mijn hele leven heb geprobeerd het te vergeten.

‘Je hebt dat jaar bij vijf verschillende gezinnen gewoond,’ vervolgt ze, haar stem steeds zwakker wordend. ‘Ik was nummer drie. Ik heb je maar acht maanden gehad voordat ze je weer verplaatsten.’

Ik probeer me te herinneren. Ik probeer een glimp op te vangen van het gezicht van die vrouw. Maar dat jaar is een zwart gat in mijn geheugen. Ik herinner me dat mijn moeder stierf. Ik herinner me dat ik werd meegenomen door maatschappelijk werkers. Ik herinner me mijn laatste pleeggezin, waar ik verbleef tot ik achttien werd.

Maar het middelste gedeelte? De huizen ertussenin? Weg.