Het was vrijdag 15 december in El Rincón Dorado, een druk restaurant in het centrum van Medellín. De feestdagen betekenden volle tafels, sfeervolle verlichting, gelach en families die genoten van grote porties eten.
Maria Gonzalez, destijds vijfendertig jaar oud, bewoog zich snel tussen de tafels door. Ze werkte er al vijf jaar. Ze kende de stamgasten, wist precies hoe iedereen zijn koffie dronk en maakte zelden fouten. Ze had de baan nodig – haar dochter, Carolina, was ziek geweest en Maria kon het nauwelijks bijbenen.
Rond 9 uur ‘s avonds sloeg het weer om. Geen lichte regen, maar een stortbui die de straten onder water zette en de ramen deed trillen. De donder kraakte zo hard dat gesprekken even verstomden.
Op dat moment verschenen er twee kleine figuurtjes in het grote raam aan de voorkant van het restaurant.
Een jongen – veel te mager, met een gescheurd shirt dat hem te los hing. Naast hem een klein meisje dat zich stevig aan zijn arm vastklampte. Beiden doorweekt, trillend en met hongerige, hulpeloze ogen starend naar het eten binnenin.
Sommige klanten merkten het op en keken toen weg. Iemand mompelde hoe jammer het was. Maria zag het vanuit de keuken en voelde een knoop in haar buik.
Voordat ze kon reageren, klonk de stem van de eigenaar luid en duidelijk.
“Maria! Kom hier!”
Don Ricardo was een corpulente man met een dikke snor en een temperament dat elke ruimte vulde waar hij binnenkwam. Hij stormde naar de ingang en wees naar de kinderen. « Die bedelaars jagen de klanten weg. Jaag ze weg. »
‘Het zijn gewoon kinderen,’ zei Maria, terwijl ze probeerde kalm te blijven. ‘Ze zoeken alleen maar een schuilplaats voor de storm.’
‘Het kan me niet schelen,’ snauwde hij. ‘Dit is een respectabel bedrijf. Of zij vertrekken, of jullie vertrekken.’
Maria keek nog eens door het glas. De jongen probeerde zijn zusje aan het lachen te maken door figuurtjes op de beslagen ruit te tekenen. De lippen van het meisje waren paars geworden van de kou.
‘Wat als ik ze snel iets geef,’ vroeg Maria, ‘zodat ze kunnen eten en weer weggaan?’
Don Ricardo’s gezicht betrok. « Denk er niet eens aan. »
Toen verlaagde hij zijn stem. « Als je ze voert… dan ben je hier klaar. »
Maria’s maag draaide zich om. Ze had het salaris nodig. Carolina had medicijnen nodig. Maar de gezichtjes van die kinderen – die ogen – voelden als een beproeving die haar geweten niet kon negeren.
En in een oogwenk maakte ze haar keuze.
Maria liep rechtstreeks naar de voordeur en stapte de regen in.
Ze hurkte voor de kinderen neer. ‘Hallo,’ zei ze zachtjes. ‘Hoe heten jullie?’
De jongen aarzelde, vol wantrouwen. Het leven had hem geleerd dat volwassenen vaak gevaarlijk zijn.
Ten slotte fluisterde hij: « Ik ben Alejandro. Dit is Sofia. »
Maria bestudeerde ze: ingevallen wangen, bleke huid, de uitputting van kinderen die al veel te lang honger hadden geleden.
‘Wanneer heb je voor het laatst iets warms gegeten?’ vroeg ze.
Alejandro liet zijn ogen zakken. Sofia verborg haar gezicht tegen zijn schouder.
Maria had geen antwoord nodig.
‘Kom met me mee,’ zei ze, terwijl ze haar handen uitstak.
Alejandro deinsde achteruit. « De man binnenin zal schreeuwen. »
‘Ik regel het wel,’ antwoordde Maria, tot haar eigen verbazing.
De maaltijd die haar alles kostte
Ze leidde hen het restaurant in, negeerde de blikken en liep rechtstreeks de keuken in. Ze bewoog zich snel, wetende dat Ricardo elk moment kon ontploffen.
Ze haalde de overgebleven gebraden kip tevoorschijn, sneed die zorgvuldig in stukjes en voegde rijst, zwarte bonen en zoete bakbanaan toe. Daarna zette ze de borden voor hen neer.
‘Eet rustig aan,’ waarschuwde ze. ‘Ik wil niet dat je ziek wordt.’
Sofia’s ogen lichtten op alsof ze net een wonder had gezien.
UITSLUITEND TER ILLUSTRATIE
Maar Alejandro at niet.
Hij gaf zijn zusje eerst te eten – kleine hapjes, voorzichtig en geduldig.
‘Jij moet ook eten,’ zei Maria zachtjes.
‘Zij komt op de eerste plaats,’ antwoordde hij met een volwassenheid die Maria’s keel dichtkneep. ‘Altijd.’
Maria was dat nog aan het verwerken toen zware voetstappen richting de keuken dreunden.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
