Er gingen een paar weken voorbij. De winter verloor geleidelijk aan zijn greep. De sneeuwduinen bleven hoog, maar de dagen werden langer en de zon scheen warmer, zoals in de lente.
Op een ochtend werd er op de deur geklopt. Er woonden nog maar weinig mensen in het dorp, en weinigen durfden zonder reden aan te bellen bij Vassili.
Hij opende de deur. Voor hem stond een man in een elegante jas, met een koude blik en een ingevallen gezicht.
– Woont Marina Karpova hier?
Vassili fronste zijn wenkbrauwen.
— Wie stelt die vraag?
Marina verscheen achter hem, als aan de grond genageld, met wijd opengesperde ogen. Een moment leek een eeuwigheid te duren.
– Pa…
De man deed een stap naar voren; de jaren waren in zijn gezicht getekend. In zijn ogen waren onzekerheid en spijt af te lezen.
— Ik heb naar je gezocht. Ik besefte mijn fout toen ik hoorde dat je nog leefde. Vergeef me… Ik had er geen recht toe…
Marina bleef zwijgend, pijn en kracht vermengd in haar blik, de kracht die ze had opgebouwd door de storm, de bevalling en de eenzaamheid.
— Waarom bent u gekomen?
— Omdat ik niet langer met mijn fout kan leven. Ik wilde mijn kleinzoon zien… al was het maar één keer. En, als u het toestaat, hem helpen.
Ze keek hem lange tijd aan, waarna haar blik viel op Alexei, die vredig in haar armen sliep. Ten slotte deed ze een stap achteruit en zei:
— Kom binnen. Maar weet dat ik niet langer het kleine meisje ben dat je hebt weggejaagd. Ik ben een moeder. En dit huis is mijn vesting.
Vassili bleef op afstand. Hij sprak geen woord, maar een gevoel van trots en dankbaarheid verwarmde hem vanbinnen. Hij dacht:
« Zelfs in de strengste winter kan het lot een tweede kans bieden. Het belangrijkste is om degenen die in eenzaamheid bevriezen niet te negeren. »
