De regen stortte neer op New York en veranderde de drukke straten in een zee van paraplu’s en reflecties op het natte asfalt. De regendruppels spatten tegen de voorruit van Alexander Grayson als kleine vloeibare explosies, maar hij merkte de storm nauwelijks op. Geconcentreerd oefende hij in gedachten elk detail van de presentatie die hij op het punt stond te geven. Als CEO van een van de grootste financiële bedrijven van de stad was elke stap die hij zette zorgvuldig gepland. Emoties waren een luxe die hij zich alleen kon veroorloven wanneer hij zich even niet in de zakenwereld bevond, waar pragmatisme de boventoon voerde.
Advertentie
En toch stond er iets op het punt dit meedogenloze ritme te doorbreken. Voor een rood licht zag Alexander een gezicht dat schril afstak tegen het stadsbeeld. Op de hoek hield een jonge vrouw een kind vast en probeerde hem met haar lichaam te beschermen tegen de striemende regen. Ze droeg een oude, doorweekte jas en haar dunne armen trilden om het kind heen met een wanhopige tederheid, nauwelijks genoeg om hem tegen de kou te beschermen. Alexander keek haar na in zijn achteruitkijkspiegel en voelde een onbekende emotie in zich opkomen.
Op de kartonnen doos die ze vasthield, stond een handgeschreven opschrift: « Help ons alstublieft. We hebben voedsel en onderdak nodig. » Even dacht hij terug aan zijn jeugd, gekenmerkt door armoede en ijskoude nachten, voordat hij zijn imperium opbouwde, maar hij verdreef die herinnering snel en richtte zijn aandacht weer op het nu groene licht.
Een paar ogenblikken later overspoelde een golf van empathie hem. Hij draaide het raam een klein beetje open en gebaarde haar aarzelend dichterbij te komen. De onzekerheid in de ogen van de vrouw maakte plaats voor de behoefte om haar kind te beschermen. Alexander opende de deur: « Stap in, » zei hij vastberaden maar vriendelijk. Ze aarzelde even, stapte toen in en klemde het kleine meisje in haar armen. Hij reed weg en zette meteen de verwarming aan, want de ijzige lucht vulde de auto. Toen hij in de achteruitkijkspiegel keek, zag hij de tranen zich vermengen met de regen op haar gezicht.
De vrouw bezat een onmiskenbare waardigheid, een trots die haar ervan weerhield meer te vragen dan het absolute minimum. Geïntrigeerd besloot Alexander niet direct naar het vliegveld te gaan, maar naar haar villa te rijden, een plek waar zelden menselijke warmte werd verwelkomd. « Hoe heet u? » vroeg hij zachtjes. « Grace, » fluisterde ze. « En dit is… Lucy. » Ze glimlachte verlegen, als een fee die haar dochter beschermde. Alexander knikte, zijn blik gericht op de weg.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
