De slingerklok in de marmeren hal sloeg half drie ‘s middags toen Marek Kowals Mercedes de cirkelvormige oprit voor zijn woning in de wijk Podil in Kiev afreed. Hij zou pas over drie uur terug zijn, maar de bestuursvergadering was voortijdig afgelopen. Een onverwachte thuiskomst vervulde hem altijd met een vreemde mengeling van verwachting en angst. Misschien was het juist dit leidinggevende instinct dat hem op zijn veertigste miljardair had gemaakt.
Toen hij de massieve eikenhouten deur naderde, verstijfde hij plotseling van een geluid. Een kindergehuil. En niet zomaar een gehuil, maar het wanhopige, doordringende gejammer van zijn zesjarige dochter Anya. Marks bloed stolde toen hij nog een geluid hoorde, een geluid dat zijn maag deed samentrekken.
Harde, wrede woorden: « Domme, onhandige kreupele. Kijk wat je met mijn Perzisch tapijt hebt gedaan. Je bent een vergissing, net als je zielige moeder. »
Victoria’s stem sneed door de lucht als een zweep – koud en genadeloos. Marks hand bevroor op de deurknop. Anya’s stem was hoog en wanhopig, de woorden ontsnapten tussen het snikken door: « Alsjeblieft, mama Victoria, het spijt me. Ik probeerde een glas water te pakken, maar mijn krukken gleden weg en ik morste alles. Ik wilde het niet. »
Misschien vind je dit ook interessant:
De woorden troffen Mark als een klap. Zijn overleden vrouw, Sofia, was de liefde van zijn leven, en Anya – het kostbare geschenk dat ze hem gaf.
Hij was twee jaar geleden met Victoria getrouwd, in de overtuiging dat zij de liefhebbende moeder zou zijn die Anya zo hard nodig had nadat ze Sofia op vierjarige leeftijd aan kanker had verloren. Een nieuwe wanhopige kreet van Anya zette hem aan tot actie. Mark opende de voordeur en bevroor bij de aanblik.
Midden in de luxe woonkamer zat zijn prachtige dochter opgerold op de grond naast een omgevallen glas water. Haar kleine lichaam trilde van het snikken. Haar speciale roze orthopedische krukken, versierd met haar favoriete vlinderstickers, lagen ernaast. Victoria stond boven haar, haar armen over elkaar, haar gezicht vertrokken van walging.
« Victoria! » Marks stem galmde zo krachtig door de kamer dat de kristallen glazen op de enorme mahoniehouten bar trilden. « Wat is hier in vredesnaam aan de hand? »
Victoria draaide zich om, verbazing en iets anders – angst – tekenden zich af op haar gezicht. Een fractie van een seconde zag Mark iets in haar ogen dat hem meer angst aanjoeg dan Anya’s geschreeuw. Het was niet alleen woede of irritatie. Het was iets diepers, donkerders, bijna als haat.
« Mark, je bent vroeg terug, » zei Victoria, haar stem klonk meteen vertrouwd en kalm. Ze streek haar blonde haar glad en trok haar designerjurk recht alsof er niets gebeurd was. « Anya heeft een klein ongelukje met het water gehad. Ik wilde haar gewoon leren voorzichtiger om te gaan met dure dingen. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
