Een miljonair en CEO stapt in zijn auto en hoort een klein zwart meisje hem zeggen dat hij stil moet zijn. De reden was…

Jasmines stem werd zachter. « Omdat mijn oma zegt dat je mensen moet waarschuwen als ze in gevaar zijn. En omdat… » Ze pauzeerde. « Je lijkt alleen. Net als ik. »

Jonathan staarde haar aan —dat kleine meisje dat alles zag— en besefte dat zijn volgende zet alles zou veranderen.

Ik moest erachter komen of ze gelijk had.

Die nacht sliep Jonathan niet. Hij lag naar het plafond van zijn zolder te staren, Jasmines woorden galmden in zijn hoofd. Marcus had onlangs aangedrongen op een overhaaste fusie. Diana was ongewoon geheimzinnig geweest en had documenten die normaal gesproken transparant waren, nauwlettend in de gaten gehouden. Nu hij erover nadacht, waren er  signalen  . Signalen die hij had genegeerd.

Bij zonsopgang nam hij zijn besluit.

Hij nam contact op met een privédetective genaamd Gabriel Hart, die bekend stond om zijn discrete en effectieve aanpak van bedrijfsfraude. Jonathan vertelde hem niet alles, maar net genoeg om een ​​grondige controle van de financiën van Marcus en Diana te starten. Binnen enkele dagen ontdekte Gabriel verontrustende onregelmatigheden: verborgen bankrekeningen, verdachte overboekingen en een recent opgericht schijnbedrijf in het buitenland.

Terwijl Gabriel aan het werk was, ging Jonathan op zoek naar Jasmine en haar grootmoeder, Josephine. Ze woonden in een donkere opslagruimte in de kelder van hun bedrijfsgebouw: klein, koud, met afbladderende muren. Josephine begroette hem met een mengeling van waardigheid en schaamte.

‘Ik heb haar gezegd dat ze zich er niet mee moest bemoeien,’ zei Josephine, terwijl ze zachtjes haar hoofd schudde. ‘Maar ze heeft er altijd in geloofd om het juiste te doen.’

Jonathan was niet zozeer onder de indruk van de omstandigheden, maar van de vriendelijkheid van de vrouwen. Hij bedankte Jasmine nogmaals en verzekerde haar van veiligheid en vertrouwelijkheid.