‘s Ochtends kleurde het zonlicht de stad goud. Rosa werd wakker met de geur van pannenkoeken en het geluid van Bruno’s nagels die op de marmeren vloer tikten. Benjamin stond bij de kachel, mouwen opgestroopt, duidelijk uit de oefening maar vastberaden.
“Kook jij?” vroeg ze giechelend.
« Ik probeer het, » zei hij. « Misschien krijg je er spijt van dat je me hebt vertrouwd. »
Ze lachten samen, het geluid fragiel maar echt. Aan het einde van het ontbijt voelde het penthouse niet langer als een museum. Het voelde, op de een of andere manier, als een thuis.
De volgende dagen belde Benjamin regelmatig. Hij regelde een medische controle voor Rosa, vond een trainer voor Bruno en sprak met de directeur van de gemeentelijke jeugdzorg. Op kerstochtend was zijn huis gevuld met stille vreugde. Onder de glinsterende boom vond Rosa een klein doosje, verpakt in zilverpapier. Binnenin lag een nieuw halsbandplaatje met de tekst Bruno – Altijd Thuis .
Tranen vulden haar ogen. « Betekent dit dat we kunnen blijven? »
Benjamin glimlachte. « Als je dat wilt. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
