Een klein gebaar van vriendelijkheid bracht twee jongens in het leven van een bejaarde man.

De man knikte langzaam. “Ik was even mijn evenwicht kwijt.”

Frede gaf hem water en hielp hem overeind. Samen begeleidden ze hem naar een kleine, eenvoudige woonplek iets verderop — een oude caravan die duidelijk al lang dienstdeed.

“Het is niet veel,” zei de man verontschuldigend. “Maar het is mijn plek.”

Hij stelde zich voor als Bernard en bedankte hen meerdere keren. Zijn dankbaarheid voelde oprecht, bijna overweldigend.

Die avond konden Frede en Keaton hem niet uit hun gedachten zetten. De volgende dag kwamen ze terug met boodschappen, betaald van hun eigen spaargeld. Bernard was zichtbaar ontroerd.

“Jullie hoeven dit echt niet te doen,” zei hij.