Een doorgaans kalme ambulancebroeder breekt in tranen uit op een familiefeestje wanneer hij de ware reden ontdekt voor de eenzaamheid van een oudere vrouw.

Een gesloten deur op vakantie

Na een lange stilte gaf het slot eindelijk mee. In de schemerige kamer  zat mevrouw Dumas  in een oude fauteuil, tegenover een schaal met koude gevogelte. Toen Lucas haar uitnodigde om mee te eten, antwoordde ze eenvoudigweg: ‘Feestdagen zijn voor mensen die je je herinnert. Dat ben ik niet meer.’