Maar in dit paleisachtige huis hing het ongeluk zwaarder dan de kristallen kroonluchters.
Centraal stond zijn achtjarige zoon, Luciano.
Men vermoedde dat de jongen doof was. Volgens rapporten van vooraanstaande specialisten in Zürich, Tokio en Houston leed hij aan een ernstig, onomkeerbaar sensorineuraal gehoorverlies. Don Sebastián gaf miljoenen uit in de hoop op een wonder – op enig teken van hoop.
Alle artsen gaven dezelfde mening: "Er is niets aan te doen."
Luciano's moeder overleed tijdens de bevalling. Gebroken door verdriet raakte Don Sebastián geobsedeerd door het "genezen" van zijn kind, maar hij kon geen band met hem opbouwen. De jongen leefde in absolute stilte, omringd door smetteloos, luxueus speelgoed en kindermeisjes die hem meer behandelden als een kostbaar decoratief object dan als een mens.
Ik nam de baan aan op een stormachtige dinsdag, omdat ik geen keus had – de gezondheid van mijn grootmoeder ging achteruit en de medicijnprijzen stegen.
'Kijk de heer niet in de ogen. Maak geen lawaai. En het allerbelangrijkste: stoor het kind niet,' waarschuwde de huishoudster, Doña Gertrudis, stijf als een riet.
Ik knikte alleen maar.
Ik was aangewezen om de oostvleugel schoon te maken, waar Luciano's kamer was. Het was een ruime, zonnige plek... maar vreemd genoeg leeg.
Toen ik hem voor het eerst zag, zat hij op de grond een enorme puzzel te leggen, zich totaal niet bewust van mijn aanwezigheid.
'Het spijt me,' fluisterde ik, hoewel het niet uitmaakte.
Ik stofte de planken af en observeerde hem discreet. Hij was een prachtig kind – donkere krullen, expressieve ogen – maar overweldigd door verdriet.
En toen viel me iets vreemds op.
Voor complete kooksets, ga naar de volgende pagina of gebruik de Open-knop (>), en vergeet niet te DELEN met je Facebook-vrienden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
