« Het belangrijkste is om nooit op te geven. Je kunt altijd opnieuw beginnen. »
Vervolgens gaf hij de jongens geld:
« Koop iets lekkers voor bij de thee. En kom dan naar ons huis. We vieren vandaag feest! »
Misha en Lëva renden naar de winkel en kwamen terug met chips, ijs en snoep. Bij Herman hielp Marina Madame Tamara met het snijden van de salade, en de huishoudster bereidde haar beroemde taarten. Aan tafel lachte iedereen en vertelde verhalen: niemand dacht meer aan Inga; haar spullen waren verdwenen, alsof ze nooit had bestaan.
De sfeer was warm, huiselijk, bijna magisch. Het was alsof al hun zorgen achter hen lagen.
Later die avond, terwijl de volwassenen nog thee dronken, installeerden Misha en Lëva zich in hun kamer.
‘Denk je dat we gelukkiger zouden zijn als onze ouders samen waren?’ vroeg Lëva peinzend.
« Natuurlijk, » antwoordde Misha met een glimlach. « Jij zou mijn broer zijn, en Rex onze hond. »
‘Laten we hun gevoelens peilen,’ opperde Lëva samenzweerderig. ‘Laten we een briefje schrijven: ‘We zijn vertrokken, we komen alleen terug als jullie ermee instemmen met ons te trouwen. »
De jongens schreven de grap op en legden hem voorzichtig op de keukentafel.
De volgende ochtend kon Marina haar zoon niet meer vinden: er brak paniek uit in huis. Herman zocht overal, tot hij het briefje zag.
Toen hij het las, barstte hij in lachen uit:
« Die slimme kleine duiveltjes… Dan hebben we geen keus! »
Ze gingen de tuin in en Herman zag de twee deugnieten zich achter een struik verstoppen.
‘Dus,’ zei hij glimlachend, ‘zullen we onderhandelen?’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
