Misha verstopte zich achter een struik en wachtte. Al snel stopte een zilverkleurige auto bij de waterkant. Een lange vrouw, met een kleurrijke hoofddoek en onberispelijke make-up, stapte uit. Zonder om te kijken pakte ze een dikke, wapperende tas uit de kofferbak en gooide die met kracht in het water.
Misha verstijfde. Zijn hart sloeg een slag over, waarna hij het ijskoude water in sprong, tastend in het rond en de tas grijpend. Trillend op de oever maakte hij de knoop los: daarin zat Rex, met zijn bek dichtgeplakt, doodsbang maar levend.
« Ssst, kleintje, » fluisterde Misha, terwijl ze voorzichtig de tape verwijderde en de puppy knuffelde. « Het is oké. Ik zal je niet teleurstellen. »
Rex beefde en likte toen Misha’s wang. Op dat moment wist de jongen dat hij niemand zijn hond zou laten afpakken.
Eenmaal thuis begroette Marina haar zoon met een vragende blik: voor haar stond een doorweekte, rillende Misha, die de in een deken gewikkelde puppy stevig vasthield.
‘Wat is er gebeurd?’, vroeg ze bezorgd.
« Het is Rex… ze probeerden hem in de rivier te verstikken! » snikte Misha, terwijl ze de kop van de hond aaide. « Ik zag de vrouw die hem erin gooide. Ik kon hem daar niet achterlaten. »
Marina zakte op haar knieën en drukte haar zoon en de puppy tegen haar borst.
‘Je hebt het juiste gedaan,’ mompelde ze. ‘Maar nu moeten we alles te weten komen. Wie is deze vrouw? Herinner je je haar nog goed?’
« Ja. Een lange, kleurrijke sjaal, een zilveren auto. We moeten het Lëva vertellen. Hij moet het weten. »
Marina haalde diep adem en aaide haar zoon over zijn haar.
« Rex blijft bij ons totdat de situatie duidelijker wordt. »
De volgende ochtend ging Misha naar het huis van Lëva. Hij stond lange tijd achter het smeedijzeren hek en keek naar de ramen. Al snel kwam Lëva met haar vader, Herman Arkadievitch, naar buiten: een strenge man, onberispelijk gekleed in zijn pak, die probeerde zijn zoon te kalmeren.
« Maak je geen zorgen, » zei hij. « Misschien is Rex gewoon ontsnapt. We vinden hem wel. »
« Nee! » riep Lëva uit, terwijl ze haar vuisten balde. « Het is Inga! Ik zag haar gisteren nog boos op hem worden. En vandaag is hij spoorloos verdwenen! »
Herman fronste zijn wenkbrauwen en schudde toen zijn hoofd:
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
