De appartementdeur kraakte. Misha kwam zachtjes binnen en trok haar laarzen uit bij de drempel. De lucht rook naar medicijnen, oud hout en een wazige mengeling van verdriet en hoop. Op de bank zat haar moeder, Marina, gewikkeld in een grote deken. Ze hield een boek vast, maar haar blik dwaalde af naar het raam.
« Hoi mam, » fluisterde Misha, terwijl ze probeerde haar eerbiedige houding te bewaren.
‘Ben je alweer terug? Hoe was je wandeling?’ Marina glimlachte vermoeid naar haar, maar er glinsterde een warme gloed in haar ogen.
« Het was geweldig. Lëva liet me zien hoe Rex zijn pootje gaf. Hij is echt een grappige pup. »
« Ik ben blij dat je een vriend hebt, » mompelde Marina, terwijl ze zachtjes over de hand van haar zoon streek. « Je weet dat ik er altijd voor je ben. »
Oude herinneringen kwamen weer boven: toen papa ijs mee naar huis nam, toen het appartement naar gebakken aardappelen rook, toen ze samen films keken en lachten. Het was lief en vredig.
Toen veranderde alles. Op een dag gleed moeder uit op de trap en raakte ernstig gewond. Ziekenhuis, witte muren, artsen met mondkapjes, angstige gesprekken. Het huis veranderde: medicijnen, stilte, het geritsel van pillen ‘s nachts. Vader kwam steeds minder vaak thuis, tot hij uiteindelijk vertrok en de deur dichtsloeg. Marina huilde en Misha wist niet hoe hij haar moest troosten of haar pijn moest verzachten.
Grootmoeder Valentina Nikolaevna kwam soms langs, gaf haar schoonzoon een standje en kneedde deeg voor taarten, maar bleef nooit lang. Al snel waren ze met z’n tweeën: moeder en zoon. Ze leerden samen te overleven, onafscheidelijk.
De volgende dag kwam Lëva als een veranderd mens aan: haar gewoonlijk vrolijke gezicht was gespannen, haar blik bezorgd.
‘Het gaat niet zo goed thuis,’ zei hij zachtjes toen Misha dichterbij kwam. ‘Papa gaat op zakenreis en Inga komt bij ons wonen. Ze is vreselijk: ze mag niemand behalve papa. Ze geeft me altijd op mijn kop, zelfs mevrouw Tamara.’
‘Misschien is ze er nog niet aan gewend?’ probeerde Misha hem gerust te stellen, zonder het zelf echt te geloven.
‘Nee,’ schudde Lëva haar hoofd. ‘Het is opzettelijk. Ze kan Rex niet eens uitstaan. Ze zegt dat hij rommelig en vermoeiend is. En toch heeft papa hem me voor mijn verjaardag gegeven!’
Hij zweeg even, staarde in de verte en vervolgde toen:
‘s Nachts glipt Rex stilletjes mijn bed in. We zijn als broers. Maar nu verbiedt Inga het. Zelfs wandelen is verboden.’
De jongens bleven stil, ieder verdiept in zijn eigen gedachten.
Lëva vertrok eerder dan gebruikelijk en liet een paar dagen niets van zich horen. Misha vroeg zich af wat er aan de hand was, maar hield vast aan de hoop hem snel weer te zien.
Op een ochtend, in de overtuiging dat Lëva Rex nog steeds mee uit moest nemen voor een wandeling, stond Misha om vijf uur op en ging naar de rivier. Het plein was verlaten; slechts een paar vogels zongen in de struiken.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
