De sleutel die mijn zoon al zes jaar bewaakte.

Het was het soort brief dat met liefde, eerlijkheid en de wens om voor de achtergeblevenen te zorgen was geschreven.

Toen ik klaar was met lezen, kneep mijn zoon in mijn hand.

‘Papa en oma hebben dit allemaal voor ons gedaan,’ fluisterde hij.

We zaten allebei een tijdje stil, terwijl we de waarheid lieten bezinken. Het ging niet om geld. Het ging om zorg, planning en een laatste daad van mededogen van twee mensen die wilden dat we een stabieler pad zouden bewandelen dan het pad dat we tot dan toe hadden gevolgd.

Er was ook nog een tweede envelop – deze was voor Kiran. Hij zat vol aanmoedigingen, advies en vaderlijke begeleiding, geschreven voor de jaren dat hij zonder zijn vader zou opgroeien. Ik keek toe hoe mijn zoon elk woord in zich opnam, zijn gezicht vol trots en ontroering.