Een zachte, ruwe poot legde zich op zijn verstijfde vingers.
Voor hem stond een hond — groot, harig, met slimme, bijna menselijke ogen. Ze keek Iwan aandachtig aan, en toen duwde ze haar natte neus tegen zijn handpalm, alsof ze zei: “Wees niet bang”.
— Van waar kom jij, held? fluisterde de oude man, terwijl hij de brok in zijn keel onderdrukte.
De hond kwispelde met haar staart en trok voorzichtig met haar tanden aan de mouw van zijn jas.
— Wat is er? vroeg Iwan verbaasd, maar zijn stem was al niet meer doordrenkt van hopeloosheid.
De hond bleef trekken, en de oude man, diep zuchtend, besloot haar te volgen. Wat had hij te verliezen?
Ze liepen door enkele met sneeuw bedekte steegjes, totdat voor hen een poort van een klein huis openging. Op de drempel stond een vrouw met een donsachtige sjaal om haar hoofd.
— Bars! Waar ben je geweest, schavuit?! begon ze, maar toen ze de rillende oude man zag, verstomde ze. Mijn God… Gaat het wel met u?
Iwan wilde zeggen dat alles in orde was, maar in plaats van woorden kwam er alleen een schorre geluid uit zijn keel.
— U bent helemaal blauw van de kou! Kom snel binnen! zei ze, greep hem bij de arm en trok hem bijna gewelddadig het huis binnen.
Iwan kwam bij bewustzijn in een warme kamer. De lucht was doordrongen van de geur van vers brood en frambozenjam. Hij begreep niet meteen waar hij was, maar de warmte verspreidde zich door zijn lichaam en verdrong de ijzige angst.
— Bent u wakker? klonk een zachte stem.
Hij keek op. De vrouw die hem die nacht had gered, stond in de deuropening met een aardewerken pot in haar handen.
— Mijn naam is Galina, glimlachte ze. En u?
— Iwan…
— Nou, Iwan, haar ogen werden warmer, mijn Bars brengt zelden iemand naar huis
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
