De Mooiste Vrouw in het Universum

De Mooiste Vrouw in het Universum

We lagen in het gras en keken naar de sterren. De nacht was rustig en de zachte bries raakte onze gezichten aan, alsof de wereld even vertraagde. Toen draaide ze zich naar me toe en vroeg: “Ben ik de mooiste vrouw op de wereld?” Mijn antwoord kwam onmiddellijk: “Natuurlijk! Dat is vanzelfsprekend!” Haar gezicht lichtte op van vreugde, want de gedachte dat ik haar als iets unieks en bijzonders zag, bracht haar een gevoel van schoonheid.

Maar ze stopte daar niet. Na een korte pauze, terwijl ze naar de lucht keek, vroeg ze opnieuw: “En in het universum? Ben ik de mooiste in het universum?” Deze keer aarzelde ik. Ik wilde haar een beetje plagen en zei: “Nou, het universum is best groot.”

Haar glimlach verdween meteen. De stilte die ons omhulde, die eerst zo vredig was, leek nu ineens zwaar. Ze keek me verbaasd aan en haar ogen vulden zich met tranen. Ze zei dat dit het gemeenste was wat ik haar ooit had gezegd. Pas toen besefte ik hoeveel pijn ik haar had gedaan, hoewel dat niet mijn bedoeling was.

Deze kleine momenten leren ons hoe krachtig woorden kunnen zijn. Zelfs de meest onschuldige opmerking kan iemand, van wie we houden, kwetsen als we niet oppassen. Liefde komt niet alleen tot uiting in daden, maar ook in woorden. We moeten altijd onthouden hoeveel verantwoordelijkheid we dragen voor wat we zeggen tegen de mensen die het meest voor ons betekenen.