Terwijl hij zijn ouders ging vertellen wat er gebeurd was, bleef Nelly alleen in de auto achter. Op dat moment verscheen er een zigeunervrouw voor haar raam.
‘Wil je dat we je toekomst voorspellen, schat?’ vroeg ze.
‘Ik heb geen geld,’ antwoordde Nelly.
« Ik doe dit niet voor het geld. Ik wil je alleen maar waarschuwen. Je gaat toch naar Oleg Vitalievitch? Pas op dat je hem geen pijn doet, anders spreek ik een vloek over je uit! »
Nelly bleef sprakeloos.
— Wie is die Oleg Vitalievitch?
— Een beroemde chirurg. Hij heeft mijn zoon gered. Nu zorg ik voor hem. En jij, een vreemdeling, komt zomaar bij hem thuis…
« O! Het zijn Andrés ouders! » riep Nelly uit. « Mijn God, wat heb ik gedaan? Hoe zullen ze me meenemen? »
De zigeunervrouw voegde eraan toe:
« André is hun enige kind. Ze waren dol op hem. Hij is discreet, intelligent en heeft nooit meisjes meegebracht. En jij, een volwassen vrouw, ineens… »
Nelly voelde haar hart samentrekken. Ze besefte haar fout: ze had de verkeerde persoon op de proef gesteld. André was geen geldzuchtige carrièrejager: hij hield echt van haar, ondanks het leeftijdsverschil, de verschillen in sociale status en uiterlijk.
Toen André terugkwam, biechtte Nelly hem op:
— Vergeef me. Ik wilde je op de proef stellen, je laten zien hoe het is om met een gebroken vrouw samen te zijn. Maar ik zie nu dat jij niet zo bent. Jij bent een echte man.
« Alles is weer normaal, » antwoordde hij met een glimlach. « Ik heb mijn ouders al uitgelegd dat je maar een figurant was en geen tijd had om je om te kleden. Dus doe alsof je dat bent. »
Nelly boog zich naar hem toe en kuste hem op zijn wang.
— Ik zal altijd van je houden. Zonder voorwaarden, zonder beperkingen.
