Adrian Blackwell staarde naar de laatste gastenlijst op zijn tablet alsof het een slagveldkaart was.
Namen scrolden langs het scherm - senatoren, tech-oprichters, oude erfgenamen, directeuren van staatsvermogensfondsen. Dit waren geen mensen die alleen evenementen bijwoonden; ze besloten wat de wereld vervolgens zou schelen.
Vanavond was het Vanguard Gala.
De nacht dat Adrian vijf jaar achtervolgd had.
Vanavond kwam hij niet zomaar opdagen.
Hij was de keynote spreker.
Vanavond zou hij de Sterling-fusie aankondigen - de deal die hem voor de derde keer een miljardair zou maken en hem uiteindelijk in iets meer dan een trending naam zou veranderen.
Permanent.
Toen stopte zijn vinger.
Mira Blackwell.
De naam van zijn vrouw zat bovenaan de VIP-lijst - precies waar het zou moeten zijn.
De kaak van Adrian is aangespannen. Niet helemaal boosheid.
Verlegenheid.
Het soort dat je huid te klein laat aanvoelen.
Mira was... Mira.
Een zachte stem. Warme ogen. Oversized truien. Blote voeten in de keuken. De geur van vanille en zuurdesem voorgerecht. Ze schreef nog steeds bedankkaarten met de hand. Werd nog steeds enthousiast over hortensia's alsof het zeldzame juwelen waren.
Ze was aardig. Loyaal.
En voor Adrian’s steeds meer gecureerde leven was ze een probleem.
Hij stelde zich haar vanavond voor - staand in het midden van de Met met een beleefde glimlach, met een glas water als een accessoire dat ze niet wist te gebruiken. Hij stelde zich voor dat ze de vraag van een miljardair beantwoordde met iets eerlijks en eenvoudigs.
En in dergelijke kamers was eerlijkheid een aansprakelijkheid.
Adrian ademde langzaam uit. De beslissing vormde zich – koud en scherp als ijs.
Tegenover hem wachtte zijn uitvoerend assistent Evan Cole met de zorgvuldige stilte van iemand die te veel had gezien.
“De lijst gaat over tien minuten drukken”, aldus Evan. “Zodra het op slot is, is het op slot.”
Adrian keek niet op.
Hij tikte Mira’s naam aan.
Een menu verscheen: Edit. Overdracht. Herroepen. Verwijderen.
De cursor zweefde over Verwijderen.
‘Meneer?’ Evan fronste.
Adrian’s stem bleef laag en zelfs – gevaarlijk in zijn rust.
‘Ze kan er vanavond niet zijn.’
Evan knipperde. ‘Je vrouw?’
Adrian keek op, geïrriteerd moest hij het voor de hand liggende uitleggen.
“Dit gala is macht”, zegt hij. “Afbeelding. Strategie. Geen familiepicknick.’
Evan aarzelde. “Mevrouw. Blackwell heeft altijd bijgewoond.’
Adrian glimlachte dun. “Terwijl ik nog aan het klimmen was. Dat is anders.’
Hij dacht aan de camera's buiten de Met-stappen. De flitslampen. Het onvermijdelijke verspreidt zich.
Toen stelde hij zich Mira naast hem voor – zacht, ongepolijst – en er steeg iets lelijks in zijn borst. Alsof ze hem verdunde.
“Ik heb Sterling nodig om me te zien als iemand die bovenaan hoort,” zei Adrian. “Niet een man die zijn collegeliefde als een emotioneel reddingsvlot hield.”
De uitdrukking van Evan is aangescherpt. ‘Ze is geen reddingsvlot.’
De ogen van Adrianus verhardden.
Evan viel stil.
Adrian tikte op het scherm.
VERWIJDER.
Er verscheen een bevestigingsbox: VIP-TOEGANG EN BEVEILIGINGSKLARING INTREKKEN?
Hij drukte op JA.
Het voelde als het knippen van een draad.
Schoon. Nauwkeurig. Bijna bevredigend.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
