De miljardair gaf vier zwarte creditcards om vier vrouwen te proberen: ze brachten het allemaal in één dag door, maar wat de meid kocht, liet hem sprakeloos achter...
Julian Herrera, een miljardair uit Madrid die bekend staat om zijn discretie en zijn obsessie met het evalueren van het menselijk karakter, besloot een onconventioneel experiment uit te voeren. Na enkele jaren met een stabiel huiselijk team te hebben gewerkt, begon ze verschillende houdingen op te merken bij de vier vrouwen die de meeste tijd in haar omgeving doorbrachten: Maria, haar huishoudster; Carolina, haar persoonlijke chef-kok; Eva, haar administratief medewerker; en Nuria, een voormalige vriend die onlangs was binnengekomen als privé-evenementmanager.
Op een vrijdagmiddag verzamelde hij zich om vier uur op het terras van zijn huis in La Moraleja. Voor hen geplaatst, hij plaatste op de tafel vier zwarte creditcards, zonder limiet.
“Ik wil dat je besteedt wat je denkt dat nodig is in een enkele dag,” kondigde hij aan. Maar je moet het doen om na te denken over wat echt je waarde vertegenwoordigt.
De vrouwen keken elkaar aan, verbaasd en enigszins achterdochtig. Julian gaf hen geen verdere uitleg. Hij voegde er alleen aan toe:
Je hebt van morgen om acht tot middernacht.
De volgende ochtend ging elk naar verschillende bestemmingen. Carolina ging rechtstreeks naar een high-end apparaatboetiek; Eva ging naar het financiële district om al haar technologieapparatuur te renoveren; Nuria, die van luxe hield, sprong in de Golden Mile en begon exclusieve sieraden en parfums te kopen.
Maar degene die Julianus het meest intrigeerde, was Maria, de stilste vrouw in huis, altijd juist, altijd onzichtbaar. Hij zei niet waar hij naartoe ging; hij nam gewoon de metro en verdween in de menigte.
Toen de nacht viel en ze viertjes terugkwamen om de bonnetjes te bezorgen, wachtte Julian op glamour, excessen en impulsieve beslissingen. En zo was het... totdat Mary aan de beurt was. Ze liet op tafel een envelop van bruin papier, dun, zonder winkel logo's, zonder glans.
“Dit is wat ik heb uitgegeven”, zei hij met een kalme stem.
Julian opende het, en de inhoud ziend... hij was volledig sprakeloos.
In de envelop zaten geen kledingrekeningen, geen technologie, geen luxeartikelen. Er waren slechts drie documenten met grote zorg gevouwen. De eerste was een bon van een apotheek in Vallecas. De tweede, bewijs van betaling van een te late huur. De derde, een aankoopkaartje voor een bescheiden supermarkt: rijst, olie, groenten, luiers en babymelk.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
