Mateo, de oudere broer, bleek een geboren wiskundewonder te zijn. Getallen dansten in zijn hoofd met een fascinerende logica. Hij kon sneller hoofdrekenen dan de marktkooplui. Daniel, de jongere broer, werd verliefd op natuurkunde. Hij was altijd nieuwsgierig naar de wereld om hem heen, naar de onzichtbare wetten die het universum beheersen. Zijn ogen waren altijd gericht op de hemel, vol verlangen en dromen.
Op een avond zag Daniël een vliegtuig als een vallende ster door de nachtelijke hemel schieten. Hij draaide zich om en vroeg:
—Mama Lucia… waarom vliegen vliegtuigen?
Lucía glimlachte, een tedere glimlach die de donkere kamer verlichtte. Ze aaide het haar van haar kleintje en antwoordde met een stem zo zacht als een wiegeliedje:
—Want dromen wegen minder dan angst, mijn zoon.
Die zin werd hun motto, hun familiemantra. Ze herhaalden hem telkens als ze voor een moeilijkheid stonden, telkens als de toekomst onzeker leek.
De jaren verstreken en Lucía kreeg eelt op haar handen van het harde werk, evenals de eerste grijze haren.
De kinderen groeiden op te midden van straatverkoop, weekenden waarin ze als hulpje van een metselaar werkten om wat extra geld te verdienen, en boeken die ze leenden uit de schoolbibliotheek. Lucía kocht nooit nieuwe kleren voor zichzelf. Haar mooiste jurk bewaarde ze altijd om aan het begin van het schooljaar nieuwe schoenen voor haar kinderen te kopen. Maar ze stond er altijd voor toe dat ze geen onderwijs kregen. Ze geloofde dat onderwijs de enige manier was om hen uit de armoede te tillen.
Op de dag dat Mateo en Daniel hun toelatingsbrieven van de prestigieuze vliegschool ontvingen, huilde Lucía de hele nacht. Het waren geen tranen van verdriet, maar tranen van overweldigend geluk, de opluchting die komt na jarenlang een zware last te hebben gedragen. Voor het eerst stond ze zichzelf toe te geloven dat haar opoffering eindelijk zijn vruchten had afgeworpen.
Vijftien jaar later.
Op de internationale luchthaven Benito Juárez in Mexico-Stad verlichtten neonlichten een moderne, luxueuze ruimte, een wereld van verschil met de arme buurt waar Lucía en haar kinderen hadden gewoond. Twee jonge piloten, lang en zelfverzekerd in hun smetteloze witte uniformen, stonden er plechtig bij. Het waren Mateo en Daniel. Hun ogen speurden angstig de wachtruimte af, op zoek naar een bekend gezicht.
En toen zagen ze haar. Lucía, met volledig wit haar en trillende handen, gekleed in haar eenvoudigste bloemenjurk. Ze zag er klein en misplaatst uit midden in de drukte van de luchthaven. Toen haar kinderen naar haar toe renden om haar te omhelzen, kon Lucía nauwelijks spreken. Ze kon alleen maar huilen, de tranen rolden over de diepe rimpels in haar gezicht.
Maar dat heilige moment van hereniging werd onderbroken.
Er verscheen nog een vrouw. Ze was elegant gekleed en zorgvuldig opgemaakt, maar haar ogen waren gezwollen en rood. Ze kwam dichterbij, haar stem trillend:
—Mateo… Daniel… Ik ben het, zijn moeder.
Het rumoerige vliegveld leek ineens stil te vallen.
Die vrouw, haar biologische moeder, begon haar verhaal te vertellen. Een verhaal over extreme armoede, over de angst van een jonge vrouw zonder steun, over de hulpeloosheid en de pijn van het moeten achterlaten van de kinderen die ze op de wereld had gezet. Ze huilde, tranen van spijt die pas laat in haar leven opdoemde.
Ten slotte legde hij een bolle envelop op tafel.
‘Hier is tienduizend peso,’ zei ze, haar stem verstikt door emotie. ‘Beschouw dit als… het geld voor kinderalimentatie. Ik wil… ik wil mijn kinderen terug.’
De lucht werd zwaar. Lucia voelde haar hart stilstaan.
Mateo, altijd de meest serene, verlegde de grenzen op een zachte maar vastberaden manier.
—Wij accepteren het niet.
Haar stem was kalm maar vastberaden, waardoor er geen ruimte voor onderhandeling was.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
