— Nu nog niet, maar na het eerste toostje leef ik vast weer op.
Maria Semjonovna deinsde achteruit voor de alcoholwalm en liet haar blik over de menigte glijden. Pavel, ooit de praatgrage informaticus, stond er mager bij met donkere tatoeages. Natasha klaagde luid over haar drie kinderen en haar drinkende man.
— Niemand is echt succesvol geworden, maar iedereen is onherkenbaar veranderd, — zuchtte de vrouw.
Het gebrom van een motor onderbrak haar gedachten. Een luxe wagen stopte voor de ingang.
— Dat moet onze ereleerling zijn! — riep de directrice opgetogen en liep naar de trap.
Valera stapte uit en hielp zijn metgezel hoffelijk uitstappen. Er ging een fluistering door de menigte:
— Dat is Margot! Eigenares van een cosmeticabedrijf, haar gezicht staat op alle advertenties in de stad!
— Is dat Valera’s vrouw?
— Wacht eens… Margot… Dat kan toch niet?
Het paar liep langzaam naderbij. Maria Semjonovna spitste haar ogen op de elegante vrouw. Haar aristocratische houding en stijlvolle kleding staken scherp af tegen de rest.
— Goedendag, Maria Semjonovna, — klonk een bekende stem.
De lerares trok een gemaakte glimlach richting Valera:
— Wat fijn je te zien, lieverd! Stel je dame eens voor?
— Verrast dat dat nodig is. Herkent u haar echt niet?
De vrouw glimlachte koel:
— Aangenaam u terug te zien. Ik kan niet zeggen dat het me verheugt, maar uw aanwezigheid past goed bij het decor.
— Solovjova… — fluisterde de directrice. Een pijnlijke stilte daalde neer.
— Ben ik zo onherkenbaar geworden? Of beoordelen jullie nog steeds op uiterlijk en niet op inhoud?
De lerares begon te stamelen:
— Nee, natuurlijk niet! Alleen… toen… de sponsor stond op een vlekkeloos feest.
Ze viel stil, zich bewust van Valera’s blik. Die trok zijn wenkbrauw spottend op:
— Excuseer, maar dit jaar betaal ík voor het feest. En ik bepaal met wie ik me wil omringen — en met wie juist niet.
Het paar liep langs de versteende directrice. De menigte volgde hen, haar achterlatend in vernederde stilte.
— Wat een blamage… Verdien ik dit nu echt? — De techniekleraar kwam aangelopen met een fles wijn. — Iets om samen te analyseren?
Marina had jaren naar dit moment verlangd, maar de triomf smaakte bitter.
— Ik voel me vies, — fluisterde ze tegen Valera.
— Brengen we haar terug naar tafel?
— Ze zal wel weigeren… maar we proberen het.
Overtuigen hoefde niet. De berouwvolle lerares huilde in Margots schouder, en Margot voelde het vuur van wrok langzaam overgaan in iets dat op vergeving leek. Op het laatste moment weerstond ze de verleiding om net zo kleinzielig te zijn als haar vroegere beul.
De avond was geslaagd. Valera nodigde eindelijk de mooiste oud-leerlinge ten dans — al was het tien jaar later. Het orkest speelde een oude wals, waarin verleden en heden zich in één draai verenigden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
