De grootste daad van liefde: het verdedigen van de waarheid.
De sneeuw kraakte onder mijn laarzen toen ik de oprit opliep. De lucht was fris, snijdend, bijna pijnlijk om in te ademen. Eindelijk was ik thuis voor Kerstmis. Mijn reistas drukte zwaar op mijn schouder en mijn marine-uniform was nog stijf van de reis. Ik verwachtte het huis precies zo aan te treffen als ik het altijd gekend had: warme lichtjes in de ramen, de geur van kaneel in de lucht, misschien zelfs de stem van mijn moeder die me eraan herinnerde mijn schoenen uit te doen.
Maar zodra ik de deur opendeed, was er iets mis.
Het was bitter koud. Niet zomaar koel: ijskoud. Mijn adem sistte voor mijn ogen uit. Het huis was in duisternis gehuld, stil op een bijna agressieve manier. De stilte woog zwaarder dan de kou.
— Mam? Ik heb geroepen.
Geen reactie.
– Pa ?
Niets.
De woonkamer leek bevroren, alsof hij verlaten was. Geen kerstboom. Geen slingers. Zelfs geen kerstsok die bij de open haard hing. Toen zag ik een stuk papier rechtop op het aanrecht liggen, netjes opgevouwen, alsof het op me wachtte.
« We zijn op cruise. Zorg goed voor opa. »
Ik las het briefje meerdere keren opnieuw. Mijn vingers werden gevoelloos, ondanks mijn handschoenen. Ze waren er echt niet meer. Voor Kerstmis. Hem alleen achterlaten.
Een gedempt geluid klonk uit de gang, een zwak, bijna onhoorbaar gekreun. Mijn maag trok samen. Ik rende weg.
De gang was donkerder dan ik me herinnerde, en de lucht was nog kouder. Ik opende de deur van de logeerkamer en deed het licht aan. Het flikkerde even voordat het uitging.
Mijn grootvader lag daar op bed, gekleed in zijn hemd en pyjamabroek. Hij had geen deken en er was geen verwarming. Zijn huid was bleek, zijn lippen blauwachtig en zijn handen trilden hevig.
— Grootvader… mompelde ik, terwijl ik naar hem toe snelde.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
