« Het is niet uit medelijden, » zei ik. « Je hebt me eraan herinnerd dat ik ook nog steeds dromen heb. En ik wil dat jij die van jou najaagt. »
Ze huilde. Ik huilde.
Er veranderde iets tussen ons op een manier die ik niet kan uitleggen – als een deur die openging in ons hart.
En toen leerde ik een waarheid die ik nooit zal vergeten:
De mensen die stilletjes door ons leven gaan – degenen die we over het hoofd zien, degenen die we denken te kennen – dragen mogelijk hele werelden in zich. Werelden die ons wakker kunnen schudden, ons kunnen inspireren en ons eraan kunnen herinneren wie we nog steeds kunnen zijn.
En soms zijn de mooiste geheimen verborgen in de mensen waarvan we denken dat we ze al begrijpen.
