Haar stem trilde toen ze zei: « Soms voel ik me dom dat ik zo groot droom. »
Maar het enige waar ik aan kon denken was hoe klein mijn eigen dromen waren geworden, zonder dat ik het doorhad.
Ik stond daar in mijn smetteloze keuken en besefte dat ik was afgegleden naar een leven vol comfort, routines en het zonder passie laten herhalen van dagen. Ondertussen vocht deze vrouw – die lange uren maakte om de huizen van vreemden schoon te maken – om haar licht brandend te houden.
De week daarop arriveerde ze met een kleine zwarte portfolio onder haar arm.
« Ik heb… wat van mijn werk meegebracht, » zei ze zachtjes.
Ik zat op het kleed in de woonkamer en bladerde door de stukken die aanvoelden als stukjes van haar ziel: stormen geschilderd in blauw en paars, portretten vol verlangen, landschappen die leken op herinneringen waar je in kon stappen.
Het raakte mij zo diep dat mijn ogen brandden.
Op dat moment waren we niet langer werkgever en werknemer.
We waren twee vrouwen, midden in een leven dat we niet volledig zelf hadden gekozen, en probeerden ons te herinneren wie we ooit wilden worden.
« Laat me je helpen, » zei ik zachtjes. « Met de cursus. Met alles wat je nodig hebt om de volgende stap te zetten. »
Ze hield haar handen voor haar mond en schudde haar hoofd, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.
“Niemand heeft mij ooit zoiets aangeboden,” fluisterde ze.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
