Tijdens hun ritten begon Samantha een stille genegenheid voor hem te voelen. Ze zag de vriendelijkheid in zijn ogen, de eerlijkheid in zijn woorden. Ook Liam voelde zich tot haar aangetrokken – respectvol, slim en elegant, ze was anders dan iedereen die hij ooit had ontmoet.
Uiteindelijk deelde Liam zijn gevoelens met Henry. « Opa, er is iemand… ik denk dat ik verliefd op haar ben. »
Henry glimlachte en legde een hand op zijn schouder. « Liefde is mooi, zoon. Wees geduldig en respectvol. God heeft een plan. »
Samantha, terug in haar kamer, dacht aan Liam, haar hart bonzend. « Er is iets met hem… ik denk dat ik verliefd ben. »
Hun paden, ooit gescheiden door toeval en tegenslag, kwamen samen. De jongen die Henry jaren geleden had geholpen, was uitgegroeid tot een jongeman, en het meisje dat die onbaatzuchtige vriendelijkheid had ontvangen, was uitgegroeid tot een bijzondere vrouw. Het leven had de eigenschap de cirkel rond te maken.
En zo vonden twee harten, voorbestemd door het lot – en door de vrijgevigheid van een arme schoenmaker – elkaar uiteindelijk.
