Henry greep in zijn vale broek en haalde er een klein bundeltje uit. Het was elke cent die hij had verdiend. Langzaam legde hij het in haar handen.
« Neem het maar aan, » zei hij met een flauwe glimlach. « Betaal je schoolgeld. En onthoud: studeer hard, laat je niet leiden door slechte invloeden. Je kunt geweldige dingen doen. »
Samantha’s ogen werden groot. « Meneer, weet u het zeker? »
« Ja, kind, » knikte Henry. « Vergeet mijn naam niet. Beloof me dat je hard zult werken. »
« Dat zal ik doen, meneer. Ooit zal ik u trots maken, » zei ze, terwijl ze het geld stevig vastklemde. Henry legde zijn hand op haar hoofd en fluisterde een gebed voordat hij terugkeerde naar zijn kleine schuurtje, nog steeds zonder eten voor zichzelf, maar met een vol hart.
Samantha rende naar school en betaalde haar schoolgeld, met de bon stevig in haar handen. Thuis legde ze alles uit aan haar opgeluchte moeder, die geschokt was door de vriendelijkheid van een vreemde. « God zegene die man, » fluisterde haar moeder.
Maar diezelfde ochtend sloeg het noodlot toe bij Henry. Overheidsfunctionarissen arriveerden en vernielden zijn schuurtje langs de weg. Zijn handgemaakte schoenen, gereedschap en persoonlijke bezittingen lagen verspreid en vernietigd. Thuisgekomen trof hij zijn kleinzoon Liam buiten aan, hun weinige bezittingen door hun woedende hospita op straat gegooid. Henry hield Liam stevig vast en fluisterde: « Ik heb er geen spijt van dat ik dat kleine meisje heb geholpen… Ik heb nu gewoon een wonder nodig. » Die nacht sliepen ze op de koude grond.
De volgende dag besloot Henry dat ze naar de nabijgelegen stad moesten vertrekken, waar zijn oude vriend Thomas woonde. Ze verkochten wat spullen om de busreis te betalen. Bij aankomst verwelkomde Thomas hen hartelijk. Hij was bezig met verhuizen en bood hun zijn huis aan, volledig afbetaald, en een klein bedrag om Henry’s schoenmakerij weer op te starten. Henry viel op zijn knieën, de tranen stroomden over zijn wangen. « God zegene je, mijn broer. Je hebt ons gered. »
Ondertussen vergat Samantha Henry nooit. Elk jaar dacht ze terug aan de dag dat hij zijn laatste geld gaf. Hoewel ze naar hem zocht, was zijn schuur afgebroken en wist niemand waar hij was gebleven. Ze zwoer: « Op een dag zal ik hem vinden en zijn goedheid vergelden. »
Jaren verstreken. Samantha groeide uit tot een zelfverzekerde, elegante jonge vrouw. Het geluk van haar moeder was gekeerd: ze waren verhuisd naar een groot huis en een succesvol bedrijf begonnen. Samantha blonk uit op school en later in het zakenleven, en werd uiteindelijk eigenaar van een bloeiend bedrijf. Toch vergat ze Henry nooit.
Henry en Liam zetten hun bescheiden leven voort. Liam was uitgegroeid tot een respectvolle jongeman. Hij hielp zijn grootvader in het kleine schoenmakerskraampje en perfectioneerde de vaardigheden die Henry hem had geleerd. Sommige dagen verdienden ze genoeg om te eten; andere dagen keerden ze met lege handen terug.
Op een ochtend stopte er een strakke zwarte auto vlak bij hun stalletje. Een stijlvolle vrouw stapte uit, haar schoenen moesten gerepareerd worden. Liam hielp haar en maakte de gesp zorgvuldig vast. Ze vroeg: « Hoeveel? »
« Geen kosten, » antwoordde hij verlegen. « Ik wilde alleen maar helpen. »
Ze glimlachte. « Dat is zeldzaam. Ik ben op zoek naar iemand die eerlijk is en mijn chauffeur kan zijn. Iemand die ik kan vertrouwen. Heb je interesse? »
Liams hart bonsde in haar keel. « Ja, mevrouw! Absoluut. »
Haar naam was mevrouw Taylor en ze bood Liam een vaste baan en een kamer in haar huis. Na verloop van tijd won Liam haar vertrouwen met zijn eerlijkheid en nederigheid.
Weken later kwam Samantha terug van een zakenreis. Liam was aangewezen om haar te rijden. Vanaf het moment dat ze in de auto stapte, was er iets aan hem dat haar aandacht trok. Zijn kalme, voorzichtige karakter, zijn zachtaardige houding – het wekte iets nieuws in haar hart.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
