Met de groei van de Horizon Foundation begonnen samenwerkingen met bedrijven, universiteiten en sociale organisaties te ontstaan. Wat begon als een intiem project werd een kleine maar stevige beweging. Echter, met de uitbreiding kwam een nieuwe fase van mijn leven: constante media-blootstelling. Radioprogramma's, interviews, uitnodigingen voor ronde tafels... Ik probeerde mijn voeten op de grond te houden, maar ik wist dat ik grenzen moest stellen om niet nog één figuur te worden en de essentie van het project te verliezen.
Op een middag, na het verlaten van een interview, ontmoette ik onverwacht Marcos, een voormalige collega die ik niet had gezien voordat ik met Julian trouwde. Hij was een van de weinigen die me steunde toen ik mijn consultant begon, maar uiteindelijk liepen we weg. Hij was verrast, maar zijn uitdrukking had iets meer: echte trots.
“Elena, je bent iemand geworden die ik al voelde, maar je hebt het nog steeds niet gezien,” zei hij.
Zijn woorden ontroerden me. We spraken af om een koffie te drinken om bij te praten en, zonder ernaar te zoeken, werd dat gesprek het begin van een hernieuwde vriendschap. Mark was direct, eerlijk en had een gevoeligheid die in contrast stond met de arrogantie die ik in mijn huwelijk had genormaliseerd. Ik was niet op zoek naar een nieuwe relatie, maar ik sloot ook niet de deur voor de mogelijkheid om in de toekomst iets anders te voelen.
Ondertussen kwam in de stichting een zaak naar voren die ons werk diep markeerde: Lucia, een veertigjarige vrouw die haar baan had verloren na jaren uitsluitend te hebben gewijd aan de zorg voor haar familie. Ze kwam verwoest aan, ervan overtuigd dat ze niets meer te bieden had. Ik zag mezelf meer in haar terugdenken dan ik had verwacht. We hebben maandenlang samengewerkt. Toen hij zijn eerste onafhankelijke contract kreeg, huilde hij omhelsde me.
‘Je hebt me mijn leven niet teruggegeven, Elena,’ zei ze. Je liet me zien waar ik gebleven was.
Die zin was op mij gegraveerd. Hij bevestigde dat de stichting op de goede weg was.
Maar niet alles was perfect. Met de toename van de zichtbaarheid begon kritiek te komen: sommigen zeiden dat ik mijn verhaal overdreef, anderen die me baat hadden bij het slachtofferschap. Eerst deed het pijn, maar toen begreep ik dat elke stem die stiltes doorbreekt ongemak wekt.
Op een avond, na een lange dag werken, schreef ik in mijn notitieboekje:
“Vrijheid is niet een plaats die bereikt wordt, maar een ruimte die elke dag verdedigd wordt.”
En ik wist dat er nog hoofdstukken waren om te schrijven.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
