Bel je boerinnenmoeder maar! Laat haar hierheen komen en voor mij als schoonmaakster werken, aangezien jij zelf niets kunt
Het verhaal draait om Lena, een jonge vrouw van het platteland die trouwt met Sasha – een ogenschijnlijk lieve en zorgzame man. Aanvankelijk lijkt het huwelijk stabiel, maar al snel wordt Lena geconfronteerd met een onzichtbare vijand in huis: haar schoonmoeder, Tamara Aleksejevna.
Tamara is een dominante, kille vrouw die Lena nooit heeft geaccepteerd. In haar ogen is Lena een simpele, provinciale meid – niet goed genoeg voor haar “lieve zoon”. Ze bespot Lena’s manier van praten, haar kleding, haar manieren aan tafel en zelfs haar kookkunsten. Alles aan Lena irriteert haar.
Haar kritiek is bijtend en constant:
“Ben je weer met diezelfde tas gekomen? We zijn hier niet op de markt.”
“Je weet niet eens hoe je een glas moet vasthouden – zeker uit jampotten gedronken op de boerderij?”
“Jij hebt dit gekookt? Het is eetbaar, maar kijk hoe je het serveert – Sasha heeft zijn lepel al weggeschoven.”
En Sasha? Hij zwijgt. Altijd. In plaats van zijn vrouw te verdedigen, verontschuldigt hij zijn moeder: “Zo is ze nu eenmaal”, of “Ze bedoelt het niet kwaad”, of erger nog: “Heb even geduld, ze gaat binnenkort weer weg.”
Maar Tamara gaat nergens heen. Ze blijft, wortelt zich in hun leven als een oude kast die niemand durft weg te doen. En Lena zwijgt – net als haar man – maar haar stilte doet pijn. Elke avond, als ze naar bed gaat, fluistert er een stem in haar hoofd: “Je bent niemand.”
Op een avond bereikt de spanning een hoogtepunt. Tijdens een familiediner zegt Tamara met bijtende spot:
“Bel je boerinnenmoeder maar! Laat haar hierheen komen en bij mij schoonmaken, aangezien jij zelf tot niks in staat bent.”
De woorden snijden door de kamer als een zweepslag. Iedereen verstijft. Zelfs Sasha, met zijn lepel nog boven zijn dampende kop thee, bevriest. De stilte is ondraaglijk.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
