‘Ze herinnerde zich je,’ zei Roman. ‘Voordat ze stierf. Ze zei dat ze zich vergist had.’
‘Te laat,’ antwoordde Alina.
‘Te laat,’ herhaalde hij.
Ze stopten bij de poort. De wind deed de takken van de populieren ruisen en bladeren dwarrelden aan hun voeten.
‘Weet je,’ zei Roman zachtjes, ‘ik heb al die tijd aan ons gedacht. Dat we het misschien nog wel terug kunnen brengen.’
Alina keek hem aan. Er was geen woede in haar ogen, alleen vermoeidheid.
‘Moeten we het terugbrengen?’ herhaalde ze. ‘Rom, we hebben te veel verloren. Je moeder, ons huis, ons vertrouwen in elkaar. Daar kun je niet mee herbouwen.’
Hij zweeg.
‘Leef,’ zei ze. ‘Leef gewoon. Zonder mij.’
En ze liep weg zonder om te kijken.
In de lente schikte Alina de bloemen op de vensterbank opnieuw.
Deze keer stonden de viooltjes er sterk bij, met grote lila bloesems.
Ze keek naar hen en dacht dat het leven misschien echt opnieuw kon beginnen – niet met glimlachen en kusjes, maar met een stilte waarin je eindelijk weer kunt ademen.
De telefoon op tafel trilde. Een nieuw bericht:
“Alina, bedankt dat je toen naar mama bent gegaan. Zonder jou had ik het niet op tijd gered. Zorg goed voor jezelf. —R.”
Ze staarde lange tijd naar het scherm en verwijderde toen het bericht.
Ze draaide zich naar het raam, deed verse aarde in de pot en fluisterde:
“Dat is het. Nu, echt, dat is alles.”
Einde.
