— « Begrijp je wel wat je gedaan hebt?! » Romans stem brak in een gil toen de deur achter zijn moeder dichtklapte.
Alina stond bij het raam met een kop thee die al koud was geworden. De thee trilde – net als haar handen.
‘Ik heb mezelf beschermd,’ antwoordde ze zachtjes.
‘Je hebt mijn moeder eruit gegooid!’ Roman gooide zijn jas op een stoel. ‘Je hebt haar er gewoon uitgeschopt als een hond!’
‘Ze eiste mijn appartement op!’ Alina keek op. ‘Ik heb je moeder drie maanden verdragen, Roma. Ik hield mijn mond toen ze me een profiteur noemde. Toen ze me ‘een buitenstaander’ noemde. Toen ze zich met alles bemoeide – van het eten tot het beddengoed. Maar vandaag ging ze te ver.’
Roman verstijfde even, maar laaide toen weer op.
‘Ben je te ver gegaan? En weet je zeker dat jij het niet was die de grens overschreed?’
‘Niet ik!’ Alina zette het kopje met een scherpe klank op tafel. ‘Ik hoef me niet te verantwoorden voor het verdedigen van mijn eigen huis!’
In de keuken hing een doodse stilte. Buiten raasde een tram voorbij, de wielen bonkten hol. Ergens boven werd een deur dichtgeslagen.
‘Rom,’ zei Alina zachtjes, ‘ze zou ons hebben vernietigd. En je zou niet eens gemerkt hebben hoe we uiteindelijk volgens haar regels waren gaan leven.’
Roman zakte in een stoel. Zijn gezicht was grauw, uitgeput. Hij had de hele dag gewerkt en nu maakte zijn familie hem helemaal af.
‘Ik ben dit allemaal zat,’ zei hij lusteloos. ‘Het geruzie, het geschreeuw, de beschuldigingen. Dat ik altijd tussen jullie in zit.’
‘En ik ben het zat om steeds de schuldige te zijn,’ antwoordde Alina. ‘Elke keer als je moeder verdrietig is, is het mijn schuld. Als jij zwijgt, is het ook mijn schuld.’
Ze liep naar hem toe en bleef voor hem staan. Er klonk geen woede in haar stem, alleen pijn.
‘Weet je, Rom,’ zei ze, ‘ik ben geen slecht mens. Ik wil gewoon in vrede leven.’
Hij antwoordde niet.
Er ging een week voorbij. Het appartement was weer stil, maar de rust keerde niet terug.
Alina werd ‘s ochtends wakker in een leegte – niet door het geluid van de radio, niet door de geur van de koffie die Roman vroeger zette – maar door een vreemde, kleverige stilte.
Roman kwam steeds later thuis. Het eten stond koud op tafel en de tv stond in de hoek te dreunen. Alina telde de dagen niet meer – alles liep in elkaar over: avond, nacht, ochtend.
‘Alweer te laat?’ vroeg ze op een avond toen hij om middernacht thuiskwam.
‘Vergadering,’ antwoordde hij kortaf, zonder op te kijken.
Een vergadering tot twaalf uur?
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
