ADVERTENTIE

Als je kat tijdens je slaap naar je gezicht komt, betekent dat dat er iets in je leven gaande is.

Ouadie Rhabbouron
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE

Voor een kat is sociale binding van groot belang! Wanneer je kat je gezicht nadert, toont hij vaak zijn genegenheid. In kattentaal is het besnuffelen of wrijven tegen het gezicht van een andere kat een teken van vriendschap en vertrouwen. Als je kat dit ritueel met jou herhaalt, is dat simpelweg omdat hij je als een van hemzelf beschouwt. Met andere woorden, hij ziet je als een volwaardig lid van zijn ‘familie’. Een behoorlijk compliment, van zo’n kieskeurig dier!

Hij probeert je aandacht te trekken.

Geef het maar toe: wie kan er nu weerstand bieden aan een zacht, pluizig neusje tegen zijn wang? Sommige katten hebben al snel geleerd dat dicht bij je gezicht komen een uitstekende manier is om je aandacht te trekken. Misschien vragen ze om een ​​knuffel, wat gezelschap, of… hun ontbijt! Katten zijn er meesterlijk in om hun schema aan dat van jou aan te passen. En als je kat zich overdag een beetje verwaarloosd voelt, kiest hij of zij misschien wel de nacht uit om zijn of haar portie genegenheid op te eisen.

Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️

Advertentie

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !

ADVERTENTIE
《 VORIGE VOLGENDE 》
ADVERTENTIE

‘Iedereen had huizen en geld – ik had maar één briefje van 20 dollar,’ lachte mijn vader, terwijl hij ernaar wees. ‘Dat is alles wat je waard bent.’ Ze hadden niet door dat opa het serienummer met een rode cirkel had gemarkeerd. Na een sneeuwstorm, een afgesloten landgoed in de bergen en een verborgen kluis, smeekten ze me om hen te redden van de moordenaars aan wie ze miljoenen schuldig waren. Ik maakte datzelfde briefje van 20 dollar glad, zette er één handtekening onder… en van de ene op de andere dag was ik de eigenaar van mijn hele familie.

“Mam, kom me alsjeblieft halen…”. Toen de lijn werd verbroken, belde ik niet de politie; ik belde mijn eenheid. Haar schoonmoeder stond arrogant en zelfvoldaan in de deuropening. “Ze is nu getrouwd. Dit is een privézaak binnen de familie.” Ik staarde haar aan met ogen die oorlogsgebieden hadden gezien en antwoordde: “Niet meer.” Ik brak de deur open met een tactische trap. Toen ik mijn dochter haar eigen bloed van de tegels zag schrobben, wist ik dat dit geen huwelijk was; dit was een martelkamp. Ze dachten dat ze te maken hadden met een hulpeloze oude vrouw. Ze stonden op het punt te ontdekken waarom mijn vijanden me “De IJzeren Generaal” noemen, en ik gaf toestemming voor een grootschalige aanval.