— Als ik jou voor de boodschappen moet betalen, dan moet jij ook betalen voor het feit dat je in mijn appartement woont, — antwoordde de vrouw haar ondernemende echtgenoot.
Lena zat aan de keukentafel en draaide een pen in haar handen. Voor haar lag een leeg vel papier, waarop ze maar niet het eerste woord van haar cv kon schrijven. Al drie maanden leverde haar zoektocht naar werk niets op — ofwel haar kwalificaties voldeden niet, ofwel het salaris bleek belachelijk laag, ofwel het sollicitatiegesprek eindigde nog voor het echt begonnen was.
— Zit je weer niets te doen? — Andrej kwam de keuken binnen, zich uitrekkend na zijn middagslaapje. Hij werkte in de nachtdienst en was eraan gewend overdag bij te slapen.
— Ik schrijf een cv, — antwoordde Lena moe, zonder haar hoofd op te tillen.
— Voor welke functie dit keer? — in de stem van haar man klonk een nauwelijks hoorbare ironie.
— Verkoopmanager bij een bouwbedrijf.
Andrej schonk zichzelf thee in uit de theepot die Lena die ochtend nog had gezet. De thee was sterk, bijna zwart.
— Begrijp je eigenlijk wel iets van de bouw?
Lena keek hem met vermoeide ogen aan:
— Maar ik begrijp wel iets van verkoop. Drie jaar heb ik bij “Eldorado” gewerkt, ben je dat vergeten?
— Dat was vijf jaar geleden, — Andrej ging tegenover zijn vrouw zitten. — Misschien is het tijd om eens iets echts te zoeken? Niet iedereen kan tenslotte manager zijn.
Lena kneep de pen steviger vast. Deze gesprekken herhaalden zich bijna dagelijks. Andrej zei het niet rechtstreeks, maar ze voelde hoe zwaar het voor hem was om alleen het gezin te onderhouden. De energierekeningen, het eten, haar ov-abonnement om naar sollicitaties te gaan — alles rustte op zijn schouders.
— Ik doe mijn best, — zei ze zacht.
— Ik weet het. Alleen… — Andrej wreef over zijn voorhoofd. — Het is gewoon zwaar, snap je?
Lena knikte. Natuurlijk begreep ze dat. Het appartement was van haar — een tweekamerwoning in een Chroesjtsjov-flat die ze van haar ouders had gekregen. Maar het op één salaris van een systeembeheerder onderhouden, was niet eenvoudig, zelfs al werkte Andrej in een goed bedrijf.
Een week later kwam er onverwachts een telefoontje. Lena was net de afwas aan het doen toen de telefoon ging.
— Mevrouw Jelena Viktorovna? Dit is van “StroyInvest”. U heeft gesolliciteerd op de functie van verkoopmanager?
Haar hart sloeg een slag over.
— Ja, dat klopt.
— Zou u morgen bij ons op gesprek kunnen komen? Zeg, om twee uur ’s middags?
— Natuurlijk! — Lena probeerde haar opwinding te bedwingen. — Mag ik het adres noteren?
Nadat ze het adres had opgeschreven, legde ze de hoorn neer en leunde tegen de koelkast. Misschien had ze dit keer geluk?
Het sollicitatiegesprek verliep alsof in een waas. Eerst met de HR-manager, daarna met het hoofd van de verkoopafdeling en vervolgens met de adjunct-directeur. Lena beantwoordde de vragen, vertelde over haar ervaring en probeerde zich van haar beste kant te laten zien. Aan het einde keek de verkoopdirecteur — een stevige man van rond de vijftig — haar aandachtig aan:
— Mevrouw Jelena Viktorovna, u past bij ons. Kunt u maandag beginnen?
— Ja, zeker! — Lena kon haar vreugde nauwelijks bedwingen.
— Het salaris bedraagt zeventigduizend per maand plus commissie op de verkoop. Gemiddeld komt dat neer op ongeveer honderdduizend. Bent u daarmee tevreden?
Lena stokte de adem. Dat was meer dan Andrej verdiende.
Thuis kwam ze bijna vliegend binnen. Andrej lag nog te slapen — hij had nog twee uur voordat zijn dienst begon. Voorzichtig ging Lena op de rand van het bed zitten:
— Androesja, word wakker. Ik heb nieuws.
Hij opende zijn ogen, meteen alert:
— Wat is er gebeurd?
— Ik heb de baan gekregen! — Lena kon haar glimlach niet tegenhouden. — Zeventigduizend plus commissie!
Andrej ging rechtop in bed zitten, nu helemaal wakker:
— Echt waar? Gefeliciteerd! — Hij sloeg zijn armen om zijn vrouw. — Eindelijk! Nu kunnen we normaal gaan leven.
De eerste maanden vlogen voorbij. Lena stortte zich volledig op haar nieuwe taken, leerde de producten van het bedrijf kennen en bouwde relaties op met klanten. Het bleek dat ze echt een talent voor verkoop had — al in de tweede maand kreeg ze een bonus als beste medewerker, en tegen het einde van de derde maand naderde haar salaris inderdaad de honderdduizend.
Ook thuis verbeterden de verhoudingen. Lena deed nu de boodschappen en nam een deel van de vaste lasten voor haar rekening. Andrej werd zichtbaar vrolijker — de spanning die zich maandenlang had opgehoopt, was verdwenen.
Maar na een half jaar kwam dat gesprek.
Lena kwam moe thuis van haar werk — het was een zware dag geweest, klanten waren lastig en de leiding stelde onmogelijke eisen. Ze schopte haar schoenen uit en liep naar de woonkamer, waar Andrej naar het nieuws keek.
— Hoi, — zei ze, terwijl ze in een stoel neerzakte.
— Hoi. Hoe was het op je werk?
— Prima. Alleen moe.
Andrej zette de tv uit en draaide zich naar zijn vrouw:
— Len, ik moet met je praten.
Er zat iets in zijn toon dat haar alert maakte:
— Waarover?
— Over geld. Over ons budget.
Lena fronste:
— Wat is er met het budget?
Andrej zweeg even, zoekend naar de juiste woorden:
— Begrijp je, ik heb het eens nagerekend… In de tijd dat jij niet werkte, heb ik ongeveer vierhonderdduizend aan ons beiden uitgegeven. Misschien zelfs iets meer. Boodschappen, rekeningen, jouw uitgaven…
— Nou en?
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
