‘Zeg het hem,’ klonk Michaels stem met een trillende stem. ‘Zeg hem dat ik de boodschap heb begrepen.’

Tommy knikte en rende weg om weer te spelen. Michael hield de paardenbloem tegen zijn lippen. Hij sloot zijn ogen en deed een wens. Niet dat Daniel terug zou komen, dat was onmogelijk. Maar dat hij de kracht zou krijgen om het leven te leiden dat Daniel voor hem gewild zou hebben. Om weer te lachen. Om weer lief te hebben. Om de man te zijn die zijn zoon in hem zag.

Hij blies. De witte zaadjes dwarrelden in de wind en zweefden als kleine sterretjes naar de zon.

Sarah stond naast hem. ‘Wat heb je gewenst?’

‘Om me te herinneren hoe het is om te leven,’ zei Michael. ‘Echt leven. Niet alleen ademen en werken en de dingen op de automatische piloot doen. Maar leven zoals ik was toen Daniel er nog was.’

‘Ik denk dat dat een goede wens is,’ zei Sarah zachtjes.

Die avond, toen de zon begon te zakken, zaten ze aan het meer te kijken hoe de lucht oranje, roze en paars kleurde. Tommy viel in slaap tegen Michaels schouder, zijn gestreepte shirt bewoog op en neer met zijn ademhaling. Het kleine rode autootje hield hij nog steeds stevig vast in zijn hand.

« Dank je, » fluisterde Michael. Hij wist niet zeker of hij tegen Sarah, Tommy, Daniel of God sprak. Misschien wel tegen allemaal. « Dank je wel dat je me eraan herinnerd hebt. »

Voor het eerst in twee jaar lachte Michael Bennett. Niet zomaar een beleefd lachje. Maar een echte. Diep, eerlijk en vrij. Het soort lach dat van diep uit zijn borst kwam. Het soort lach dat klonk als thuiskomen.

Sarah glimlachte naar hem. « Dat is een fijn geluid. »