Sarah raakte zachtjes zijn arm aan. « Misschien is dat de reden. Misschien wist je zoon dat je iemand nodig had om je weer in de wereld te brengen. »

Michael knikte. Hij kon niet spreken. Zijn keel zat te dicht.

Tommy rende terug, buiten adem. « Meneer Michael! Heeft u gezien hoe snel het ging? »

« Jazeker, jongen. Je bent een natuurtalent. »

Tommy keek omhoog naar de lucht en kneep zijn ogen samen tegen de felle zon. « Hij kijkt, weet je. »

Michaels hart sloeg een slag over. « Wie? »

« Daniel. Hij is blij dat je hier bent gekomen. Hij vertelde me dat je niet meer kwam nadat hij weg was. »

Sarah wilde iets zeggen, maar Michael hield zijn hand op. Hij knielde voor Tommy neer. ‘Wat zegt hij nog meer?’

Tommy dacht even na. ‘Hij zegt dat je moet stoppen met zo laat werken. Hij zegt dat de sterren mooier zijn als je er samen met anderen naar kijkt. En hij zegt…’ Tommy zweeg even, zijn gezichtje ernstig. ‘Hij zegt dat hij je vergeeft.’

Michaels adem stokte. ‘Vergeeft me waarvoor?’

‘Voor dat ik verdrietig ben. Hij zegt dat het niet jouw schuld is. Hij wil niet dat je nog langer verdrietig bent.’

Er rolden tranen over Michaels wangen. Hij probeerde ze niet te verbergen. ‘Ik mis hem zo erg, Tommy.’

‘Ik weet het. Hij mist jou ook. Maar hij zegt dat je nog steeds met hem kunt praten. Hij luistert altijd.’

Michael trok Tommy in een omhelzing. De jongen omhelsde hem terug, zijn kleine armpjes stevig om hem heen. Over Tommy’s schouder keek Michael naar het meer, naar de bomen, naar de lucht. En voor het eerst sinds het ongeluk voelde hij iets als vrede.