« Meneer, uw zoon gaf me dit shirt gisteren » — Wat de jongen vervolgens onthulde, schokte de miljonair.
Hoofdstuk drie
Zaterdagochtend brak aan, stralend en warm. De zon kleurde alles goud. Michael werd vroeg wakker en voelde iets wat hij al jaren niet meer had gevoeld. Opwinding. Misschien zelfs een beetje geluk.
Hij haalde Sarah en Tommy op bij de opvang. Tommy stuiterde op de achterbank en drukte zijn gezicht tegen het raam. Hij droeg weer het gestreepte shirt. Michael vroeg hem niet om het uit te doen. Op de een of andere manier voelde het goed.
« Waar gaan we naartoe? » vroeg Tommy.
« Naar het park waar ik je over vertelde. Dat park waar Daniel en ik vroeger speelden. »

Het park lag naast een groot blauw meer. Overal stonden bomen, waarvan de bladeren schaduwen wierpen op het gras. Er waren al gezinnen, die vliegers oplieten, tikkertje speelden en picknickkleden uitspreidden. Het geluid van lachende kinderen vulde de lucht.
Michael leidde hen naar een plek onder een oude eik. « Dit was onze plek, » zei hij zachtjes. « Elke zaterdagochtend kwamen we hier. » « Daniel nam zijn speelgoedauto’s mee, en dan raceten we ermee over dat pad. » Hij wees naar een glad betonnen pad dat langs het meer kronkelde.
Tommy’s ogen werden groot. « Mag ik ook racen? »

Michael greep in zijn zak. Hij had Daniels kleine rode raceauto uit de donatiebox gehaald. Hij gaf hem aan Tommy. « Gebruik deze maar. Het was Daniels favoriet. Hij noemde hem Bliksem. »

Tommy hield de auto vast alsof hij van goud was. « Echt? Mag ik hem gebruiken? »

« Ik denk dat Daniel dat wel zou willen. »

Tommy rende naar het pad en maakte motorgeluiden met zijn mond. De auto zoefde over de grond. Hij lachte, vrolijk en onbezorgd. Sarah stond naast Michael en keek naar haar zoon die aan het spelen was.
« Hij is gelukkiger sinds we je hebben ontmoet, » zei ze. « Ik heb hem al maanden niet zo veel zien lachen. »

Michael keek toe hoe Tommy met het autootje racete. Het gestreepte shirt flitste in het zonlicht: rood, geel, blauw, groen. Heel even, slechts één seconde, zag Michael Daniel daar bijna naartoe rennen. Hij hoorde bijna zijn stem roepen: « Kijk hoe snel, papa! Kijk! »