Iemand barstte in luid snikken uit.

En toen Paige. Zachte tule.

En toen Sophie. Een kleiner jurkje. Mooie krullen.

Zes dochters.

Allemaal in trouwjurken.

Er klonk een golf van verbazing in de kerk.

Iemand barstte in luid snikken uit.

Dat was het signaal.

Thomas opende zijn mond. Er kwam niets uit.

Hij keek me aan.

Ik hief mijn kin op.

Ik knikte.

Dat was het signaal.

Ben begon weer te spelen. Zachter. Een ander liedje.

Thomas maakte een gebroken geluid.

Emily kneep in Thomas’ arm.

Ze fluisterde: « Het is voor jou. »

Thomas vroeg schor: « Allemaal? »

Emily knikte. « Wij allemaal. »

Grace stapte naar voren.

‘Hallo pap,’ zei ze met een trillende stem.

Hij kuste haar op haar voorhoofd.

Thomas maakte een gebroken geluid. Gelach en gehuil.

Hij nam haar hand.

Hij begeleidde haar drie stappen.

Hij stopte.

Hij kuste haar op haar voorhoofd.

« Ik hou van je, » fluisterde Grace.

De kerk viel uiteen.

« Ik hou van je, » fluisterde Thomas terug.

En toen Lily.

En toen Hannah.

En toen Nora.

En toen Paige.

Elk moment: een paar stappen. Een hand op zijn arm. Een kus. Een gefluisterd « Ik hou van je. »

Thomas staarde haar aan alsof hij geen adem meer kon halen.

De kerk viel uiteen.

Carol depte haar ogen.

Jake stond huilend bij het altaar, maar bleef glimlachen.

Sophie was als laatste aan de beurt.

Thomas staarde haar aan alsof hij geen adem meer kon halen.

« Soph, » fluisterde hij.

Toen omhelsde hij haar te lang.

Sophie fluisterde: « Het spijt me, maar het is niet echt. »

Thomas schudde zijn hoofd. « Je bent echt. »

Hij pakte haar arm.

Drie stappen.

Toen omhelsde hij haar te lang.

Het leek alsof hij de tijd wilde stilzetten.

Mijn knieën begaven het bijna.

Sophie fluisterde: « Ga niet. »

Thomas fluisterde: « Ik ben hier. Ik ben hier. »

Ik bedekte mijn mond.

Mijn knieën begaven het bijna.

Daarna liepen Emily en Thomas samen verder door het gangpad.

De echte wandeling.

« Gaat het goed met je? »

De echte bruiloft.

Gelofte. Ringen. Tranen.